Santiago Rusiñol i Prats, nado en Barcelona o 25 de febreiro de 1861 e finado en Aranjuez o 13 de xuño de 1931, foi un pintor e escritor catalán. Foi un personaxe importante da Renaixença literaria e cultural de Cataluña, e do mundo intelectual e bohemio da Barcelona do seu tempo.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de industriais do téxtil, procedentes de Manlleu. Formouse no Centro de acuarelistas de Barcelona e foi discípulo de Tomás Moragas. Viaxou a París en 1889, onde viviu en Montmartre xunto con Ramón Casas e con Zuloaga.
Familiarizouse co simbolismo e a pintura ao aire libre. Tras regresar a Cataluña funda en Sitges o taller-museo do Cau e frecuenta os faladoiros do café Els Quatre Gats. A súa posición social e económica, acomodada, permitiulle facer frecuentes viaxes. En 1908 recibiu a medalla da Exposición Nacional de Belas Artes.
A súa pintura está moi influenciada polos impresionistas e ten temática paisaxista, tanto rural como urbana, retratos e composicións simbólicas de inspiración modernista. Ao comezo da súa carreira incluía figuras humanas. Nas etapas finais só pintaba paisaxes, especialmente dos Reais Sitios como Aranjuez ou La Granja.
Na súa obra literaria inclúense poemas en prosa (Oracions, 1987), dramas como L'alegría que passa (1898), Cigals i formigues (1901), La bona gent (1906) e novelas costumistas como L'auca do senyor Esteve (1907), que foi adaptada ao teatro por Rusiñol en 1917, La nena Gorda (1914), El catalá de la Mancha (1917) ou En Josepet de Sant Celoni.