Photinaidae
| Photinaidae | |
| Giglio-Tos, 1915 | |
 Paraphotina caatingaensis z podrodziny Photinainae | |
.jpg) Cardioptera brachyptera z podrodziny Cardiopterinae | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Infrarząd | |
| Parworząd | |
| (bez rangi) | Amerimantodea |
| Nadrodzina | |
| Rodzina |
Photinaidae |
Photinaidae – rodzina modliszek z podrzędu Eumantodea i nadrodziny Acanthopoidea.
Morfologia
Modliszki o ciele długości od 21 do 110 mm; różnorodnie ubarwione, najczęściej jednak z dominującą zielenią, rzadziej żółtawym brązem, często z ciemniejszym, kontrastującym wzorem[1].
Tułów ma dobrze zaznaczone rozszerzenia nadbiodrowe. Na spodzie zatułowia brak jest narządu tympanalnego (ucha cyklopowego)[2]. Skrzydła przedniej pary (tegminy) u samic są nieprzejrzyste, zwykle zielone, rzadziej żółtawobrązowe, u samców natomiast delikatniej zbudowane, zwykle bezbarwne, przezroczyste i irydyzujące[1]. W ich użyłkowaniu zaznaczają się wydłużone pterostygmy[2]. Z wyjątkiem rodzaju Macromantis tylne skrzydła samic są przynajmniej częściowo ubarwione żółto, zielono, pomarańczowo, czerwono czy ciemnobrązowo. U samców tylne skrzydła są bezbarwne i w całości przezroczyste[1]. Chwytne odnóże przedniej pary ma udo zaopatrzone w płaty wierzchołkowe z krótkimi kolcami oraz w trzy lub cztery kolce dyskoidalne, przy czym gdy kolce te są cztery to pierwszy nie jest dłuższy od drugiego[2]. Kolców tylno-brzusznych na tymże udzie jest zwykle pięć lub sześć (pięć w pierwotnym planie budowy[2]), rzadko cztery, siedem lub osiem[1]. Spośród płatów wierzchołkowych uda przedniego grzbietowy jest trochę wydłużony. Biodro odnóża chwytnego jest lekko wydłużone, a jego goleń jest wyprostowana, o liczbie kolców tylno-bocznych zbliżonej do liczby kolców przednio-bocznych lub od niej większej. Odnóża pary środkowej i tylnej są kroczne i pozbawione kolców[2].
Odwłok cechuje się trójkątnego kształtu płytką nadodbytową. Przysadki odwłokowe są krótsze niż połowa długości odwłoka[2]. Genitalia samca charakteryzują się w pełni zesklerotyzowanymi fallomerami i oddzielonymi wyrostkami zespołu lewej strony[2]. Fallomer brzuszny cechuje się gładką, pozbawioną wyrostków krawędzią odsiebną[1], płatem nasadowym umieszczonym po stronie prawej, pierwotnym wyrostkiem dystalnym zredukowanym i przesuniętym na stronę lewą oraz wykształconym wtórnym wyrostkiem dystalnym[2]. Wyrostek boczno-dosiebnej krawędzi tego fallomeru wyciągnięty jest wzdłuż jego prawej krawędzi i może przybierać różną długość i kształt[1]. Apofiza falloidalna wyposażona jest w płat przedni. Lewy fallomer odznacza się blaszką grzbietową pozbawioną zaokrąglonego płata[2].
Ekologia i występowanie
Wszystkie gatunki zamieszkują krainę neotropikalną[2][3]. Macromantis osiąga na północy Nikaraguę w Ameryce Środkowej, natomiast zasięg pozostałych rodzajów ograniczony jest do terenu Ameryki Południowej[1].
Owady te zasiedlają przede wszystkim wilgotne lasy równikowe Amazonii, ale występują też w formacjach o wykształconej porze suchej i mokrej, takich jak llanos orientales na północy oraz caatinga i cerrado na południu. Bytują wśród rozmaitej roślinności; jedynie rodzaje Paraphotina i Orthoderella wykazują specjalizację do przebywania na gałęziach[1].
Taksonomia
Takson ten wprowadzony został w 1915 roku przez Ermanna Giglio-Tosa jako podrodzina Photininae w obrębie modliszkowatych, obejmująca plemiona Coptopteriges, Photinae, Orthoderellae i Irides[4]. W systemie Antona Handlirscha z 1930 roku plemiona te sklasyfikowane zostały w podrodzinie Mantinae[5]. Max Beier w systemie z 1964 roku wyróżnił w obrębie modliszkowatych podrodzinę Photininae z plemionami Photinini i Coptopterygini[6] i tak samo uczynili w swoim systemie z 2002 roku Reinhard Ehrmann i Roger Roy[7]. W bazującym na wynikach molekularnej analizy filogenetycznej systemie Julia Riviery i Gavina J. Svensona z 2016 roku plemiona te wyniesiono do rangi osobnych rodzin, Coptopterygidae i Photinaidae. Tę drugą podzielono na cztery podrodziny, a jedną z nich na trzy plemiona[1]. W uwzględniającym także dane morfologiczne systemie Christiana J. Schwarza i Roya z 2019 roku podział ten został zachowany z wyjątkiem obniżenia jednemu z plemion rangi do podplemienia[2].
Systematyka rodziny przedstawia się następująco[2][3]:
- Macromantinae Brunner de Wattenwyl, 1893
- Macromantis Saussure, 1871
- Photiomantinae Rivera et Svenson, 2016
- Photiomantis Piza, 1968
- Cardiopterinae Rehn, 1911
- Cardioptera Burmeister, 1838
- Photinainae Giglio-Tos, 1915
- Microphotinaini Rivera et Svenson, 2016
- Microphotina Beier, 1935
- Chromatophotina Rivera, 2010
- Photinaini Giglio-Tos, 1915
- Photinaina Giglio-Tos, 1915
- Photina Burmeister, 1838
- Metriomantis Saussure et Zehntner, 1894
- Hicetia Saussure et Zehntner, 1894
- Photinella Giglio-Tos, 1915
- Orthoderellina Giglio-Tos, 1919
- Orthoderella Giglio-Tos, 1897
- Paraphotina Giglio-Tos, 1915
- Photinaina Giglio-Tos, 1915
- Microphotinaini Rivera et Svenson, 2016
Według wyników analiz Riviery i Svensona z 2016 roku oraz Schwarza i Roya z 2019 roku Photinaidae zajmują pozycję siostrzaną dla Acanthopidae, tworząc z nimi klad siostrzany dla Liturgusidae. Te trzy rodziny tworzą z kolei klad z Coptopterygidae cechujący się synapomorfią w postaci obecności w pierwotnym planie budowy odnóża chwytnego pięciu kolców tylno-brzusznych na udzie[1][2].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j Julio Rivera, Gavin J. Svenson. The Neotropical ‘polymorphic earless praying mantises’ – part I: molecular phylogeny and revised higher-level systematics (Insecta: Mantodea, Acanthopoidea). „Systematic Entomology”. 41, s. 607–649, 2016.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Christian J. Schwarz, Roger Roy. The systematics of Mantodea revisited: an updated classification incorporating multiple data sources (Insecta: Dictyoptera). „Annales de la Société entomologique de France (N.S.)”. 55 (2), s. 101–196, 2019. DOI: 10.1080/00379271.2018.1556567.
- ↑ a b Daniel Otte, Lauren Spearman, Martin B.D. Stiewe, David C. Eades: family Photinaidae. [w:] Mantodea Species File (Version 5.0/5.0) [on-line]. [dostęp 2024-12-27].
- ↑ Ermanno Giglio-Tos. Mantidi esotici. Generi e specie nuove. „Bullettino della Società Entomologica Italiana”. 46, s. 134–200, 1915. (wł.).
- ↑ Anton Handlirsch, Insecta 1, [w:] W. Kükenthal, T. Krumbach (red.), Handbuch der Zoologie 4 (1): Progoneata – Chilopoda – Insecta, Berlin: Walter de Gruyter & Co, 1930, s. 1–892.
- ↑ Max Beier, Blattopteroidea, Mantodea, [w:] H.G. Bronn (red.), Klassen und Ordnungen des Tierreichs. Fünfter Band: Arthropoda. III Abteilung: Insecta, wyd. Geest & Portig, Leipzig 1964, s. 849–970.
- ↑ Reinhard Ehrmann: Mantodea – Gottesanbeterinnen der Welt. Münster: Natur und Tier Verlag GmbH, 2002.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.