George Ray Tweed

George Ray Tweed (około 1946)
kapitan marynarki
Data i miejsce urodzenia	2 lipca 1902 Portland, Oregon
Data i miejsce śmierci	16 stycznia 1989 Crescent City, Kalifornia
Przebieg służby
Lata służby	1922–1948
Siły zbrojne	US Navy
Główne wojny i bitwy	II wojna światowa bitwa o Guam (1941) bitwa o Guam (1944)
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

George Ray Tweed (ur. 2 lipca 1902 w Portland w stanie Oregon, zm. 16 stycznia 1989 w Crescent City w stanie Kalifornia^[1]) – radiotelegrafista służący w United States Navy podczas II wojny światowej, który zasłynął z unikania japońskiej niewoli przez dwa lata i siedem miesięcy po kapitulacji amerykańskiego garnizonu na wyspie Guam w grudniu 1941.

George Ray Tweed zaciągnął się do United States Navy w 1922 i przeszedł szkolenie podstawowe w bazie Naval Station Great Lakes(inne języki) w North Chicago w stanie Illinois. Uczęszczał również do Szkoły Radiotelegrafistów i służył w jednostkach radiotelegraficznych United States Navy do 1940, kiedy to został przeniesiony do bazy Naval Base Guam(inne języki). W tym czasie Tweed, będący 16-letnim weteranem United States Navy w randze radiotelegrafisty pierwszej klasy, służył w Biurze Łączności Marynarki Wojennej, gdy Japończycy dokonali inwazji na wyspę 8 grudnia 1941^[2] . Tweed przybył na Guam w sierpniu 1939; jego rodzina wraz z innymi amerykańskimi kobietami i dziećmi została ewakuowana w październiku 1941^[2] . Amerykanie stawili czoła japońskiej inwazji ze 155 żołnierzami United States Marine Corps, 200-osobową grupą autochtonów i 400 osobami z personelu United States Navy, które nie były przeszkolone do walki^[2] . On i pięciu innych mężczyzn (Al Tyson, Yablonsky, Jones, Krump i Johnston z trałowca USS „Penguin”(inne języki)) nie chcąc dostać się do japońskiej niewoli, ukryli się w dżungli Guamu^[2] .

Kiedy Japończycy dowiedzieli się o nich, zaczęli ich poszukiwać^[2] . Amerykanie schwytani podczas inwazji zostali zabrani do Japonii, a ci schwytani w dżungli mieli zostać straceni^[2] . Japończycy oferowali 100 jenów za schwytanie każdego Amerykanina, ale 1000 jenów za Tweeda ze względu na jego doświadczenie w posługiwaniu się radiem^[2] . Udało mu się uruchomić radio Silvertone w marcu 1942, co pozwoliło mu i miejscowej ludności odbierać wiadomości nadawane przez KGEI z San Francisco^[2] . Kiedy bateria przestała działać, użył radia Zenith Electronics(inne języki), aby odebrać także audycje nadawane przez United States Army Forces in the Far East(inne języki) i The Voice of Freedom z wyspy Corregidor^[2] . Na podstawie audycji radiowych Tweed przez cztery miesiące wydawał podziemną gazetę „Guam Eagle”, używając maszyny do pisania i kalki^[2] . Japończycy ostatecznie pojmali i zabili wszystkich oprócz Tweeda. Krump, Jones i Yablonsky zostali otoczeni po tym, jak rdzenny mieszkaniec, Felix Jota, ujawnił miejsce ich ukrycia w celu uzyskania nagrody, i zostali ścięci 12 września^[2] . Tyson i Johnston zostali zastrzeleni, gdy 22 października zostali otoczeni przez 50 japońskich marynarzy po tym, jak Juan i Frank Perez ujawnili miejsce ich ukrycia^[2] . Japończycy torturowali i zabili również miejscowych Czamorro, których podejrzewali o pomoc zaginionym Amerykanom^[2] . Miejscowi nie chcieli, aby Tweed się poddał: „Mieszkańcy Guamu uważają, że dopóki będę się ukrywać, Amerykanie wrócą”^[2] .

Tweedowi udało się ukryć w środkowej części wyspy, z pomocą wielu miejscowych w 11 różnych miejscach, aż do października 1942^[2] . Następnie Tweed schronił się na ranczu Antonio Artery w północno-zachodniej części wyspy^[2] . W sumie Tweedowi udało się unikać Japończyków przez dwa lata i siedem miesięcy, aż do momentu tuż przed rozpoczęciem drugiej bitwy o Guam w 1944, w ramach walk o archipelag Marianów. W tym czasie studiował algebrę i robił buty dla rodziny, która się nim opiekowała^[2] . 10 lipca 1944 udało mu się za pomocą lustra i semafora wysłać sygnał do dwóch niszczycieli, które przygotowywały się do zbliżającej się amerykańskiej inwazji^[2] . Tweed przekazał informacje o japońskiej obronie, które zebrał ze swojego punktu obserwacyjnego z widokiem na zachodnie wybrzeże wyspy^[2] . Został uratowany przez welbota z niszczyciela USS „McCall”(inne języki).

Za swoje bohaterstwo Tweed został odznaczony Legią Zasługi z odznaką „V” i awansowany na starszego bosmana^[2] . Później awansował na chorążego marynarki. Tweed wrócił na Guam we wrześniu 1946, aby podziękować tym, którzy mu pomagali^[2] . Przeszedł w stan spoczynku w stopniu kapitana marynarki w 1948. Później został odznaczony również Srebrną Gwiazdą^[2] . George Ray Tweed zginął w wypadku samochodowym w 1989 w wieku 86 lat. Został pochowany na cmentarzu Eagle Point National Cemetery(inne języki) w Eagle Point w stanie Oregon^[1].

• Srebrna Gwiazda
• Legia Zasługi – z odznaką „V”
• Navy Presidential Unit Citation
• Medal za Dobre Zachowanie
• Medal Amerykańskiej Służby Obronnej
• Medal Kampanii Azji-Pacyfiku
• Medal Zwycięstwa w II Wojnie Światowej

Historia Tweeda została w skrócie opowiedziana w oficjalnym dokumencie United States Navy na temat bitwy o Guam, a także w jego książce z 1945 „Robinson Crusoe, USN”^[2]  Jego historia została również udramatyzowana w filmie z 1962 „No Man Is an Island”, w którym rolę Tweeda zagrał Jeffrey Hunter^[4].

 Wykaz literatury uzupełniającej: George Ray Tweed.

• George RayG.R. Tweed George RayG.R., BlakeB. Clark BlakeB., Robinson Crusoe, USN: The Adventures of George R. Tweed, RM1C, on Jap-held Guam, London: Whittlesey House, 1945, ISBN 978-0-598-85314-1, OCLC 1518115  (ang.).

• „Powrót na Guam” – historia George’a Raya Tweeda w serwisie YouTube (ang.)
• Opowieść Lolly Tweed o bohaterstwie swojego ojca w serwisie YouTube (ang.)