Η Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1890 (Οκτώβριος 1890 - Φεβρουάριος 1892) - η μόνη κυβέρνηση στην ελληνική ιστορία που παύθηκε κατά παράβαση του Συντάγματος - σχηματίστηκε μετά τη νίκη των Δηλιγιαννικών υποψηφίων βουλευτών της 19ης Οκτωβρίου 1890.
Όταν η Βουλή συγκροτήθηκε σε σώμα, και με την ανάδειξη του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, υποψήφιου του Δηλιγιάννη, ως προέδρους αυτής, η κυβέρνηση καταμέτρησε υπέρ της, τις 90 από τις συνολικές 150 έδρες της Βουλής.
Η κυβέρνηση αυτή διατηρήθηκε στην εξουσία για 16 μήνες και μέχρι να έρθει αντιμέτωπη με τις βασιλικές αποφάσεις.
Συγκεκριμένα γαλλο-ελληνικός όμιλος τραπεζιτών, τα συμφέροντα του οποίου αντιπροσώπευε στην Ελλάδα ο Ανδρέας Συγγρός, και ενδιαφερόταν για την αποπληρωμή των κρατικών δανείων, ζήτησε από την κυβέρνηση να τους παραχωρηθεί έναντι του δημοσίου χρέους, το προνόμιο δημιουργίας κρατικής τράπεζας. Όταν ο Δηλιγιάννης αρνήθηκε, ο Συγγρός με υπόμνημά του στο βασιλιά τον Ιανουάριο του 1892, τόνιζε ότι η πολιτική της κυβέρνησης Δηλιγιάννη εξέθετε την χώρα σε κινδύνους, και την οδηγούσε σε οικονομική καταστροφή.
Ο βασιλιάς ανταποκρίθηκε αμέσως. Κάλεσε την κυβέρνηση Δηλιγιάννη να παραιτηθεί, και όταν αυτή αρνήθηκε, έχοντας ακόμα την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, την έπαψε.[1]
Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
[2]
- «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Λεωνίδας Δεληγεώργης
- «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Θεόδωρος Δηλιγιάννης
- - στις 13 - 8 - 1891 αντικαταστάθηκε από τον Αλέξανδρο Ζαΐμη
- - αντικαταστάθηκε στις 26 - 8 - 1891 από τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη
Παραπομπές