3 stycznia 1896 Małobądz. Królestwo Polskie
25 lutego 1969 Warszawa
Armia Austro-Węgier Wojsko Polskie
Legiony Polskie
I wojna światowa,wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa (kampania wrześniowa)
2 stycznia 1896 Będzin
25 lutego 1969
Władysław Dobrowolski (ur. 3 stycznia 1896[1] w Małobądzu, zm. 25 lutego 1969 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, instruktor i wykładowca Centralnej Wojskowej Szkoły Gimnastyki i Sportów w Poznaniu oraz Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie, lekkoatleta i szermierz, trener, działacz sportowy, brązowy medalista olimpijski w szermierce z Los Angeles.
Urodził się w rodzinie Józefa, z zawodu kowala, i Antoniny Findzińskiej. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Będzinie i handlowej w Sosnowcu. W młodości wstąpił do Koła Młodzieży Niepodległościowej, Związku Strzeleckiego (1912) i PPS. Żołnierz I Brygady Legionów. Walczył w V batalionie i dwukrotnie został ranny: 3 sierpnia 1915 pod Lubartowem i w 1916 na Reducie Piłsudskiego pod Kostiuchnówką. Po rozbrojeniu służył w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) w Sosnowcu. Po odzyskaniu niepodległości w Milicji Ludowej. Od 1919 w Wojsku Polskim, przydzielony został do baonu zapasowego 6 pułku piechoty Legionów. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. W 1924 zdał w Wilnie maturę. Ukończył następnie w CWSGiS oficerski kurs wychowania fizycznego (1925) i szermierki (1926), był dowódcą kompanii oficerskiej CWSGiS, wykładowcą w CWSGiS i CIWF. W Polskim Radiu prowadził gimnastykę poranną (1932–39) i jako prezes kierował pracami warszawskiego AZS (1929–1930). Był też członkiem zarządu PZLA.
Jako lekkoatleta – sprinter i wieloboista reprezentował barwy: Strzelca Wilno, 6 pp Legionów Wilno, Wilii Wilno i AZS Warszawa. Startował na igrzyskach olimpijskich w Paryżu (1924), odpadając w eliminacjach do biegu na 100 m. 15-krotny rekordzista Polski i 11-krotny mistrz Polski w konkurencjach lekkoatletycznych (100 m, 200 m, 110 m pł, rzut oszczepem, skok w dal, sztafeta 4 x 100 m).
W wieku 35 lat zaczął uprawiać szermierkę, reprezentując barwy AZS i Legii Warszawa (startował do 54 roku życia). W 1932 wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles, gdzie razem z kolegami z reprezentacji zdobył brązowy medal[2]. Dwa lata później zdobył drużynowo brązowy medal na mistrzostwach świata w Warszawie[3]. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Berlinie w 1936, gdzie Polacy zajęli czwarte miejsce w szabli drużynowej[4]. W turnieju indywidualnym odpadł w ćwierćfinałach[5].
W kampanii wrześniowej 1939 dowodził I batalionem 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy”. Walczył w bitwie pod Mławą, w obronie Modlina, a następnie w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy w niewoli niemieckiej, m.in. w Oflagu X B Nienburg, Oflagu X A/Z Itzehoe, Stalagu X B Sandbostel i Oflagu X C Lubeka. Tam organizował wf i sport dla jeńców.
Po wojnie m.in. dyrektor Państwowych Uzdrowisk w Szklarskiej Porębie i Karpaczu, kierownik ośrodka szermierczego CRZZ, od 1957 trener w klubach RKS Marymont (wychowawca m.in. Ryszarda Parulskiego i Witolda Woydy) i Skra Warszawa. Pierwszy prezes Polskiego Związku Sportów Saneczkowych (1957). Autor wielu podręczników sportowych. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B18-2-8)[6].
Od 2 kwietnia 1921 był żonaty z Janiną Górecką, z którą miał córkę Annę Krystynę po mężu Dzieciuchowicz (1922–2008) i syna Jerzego, aktora i reżysera .
nr – nie rozegrano
Lokasi Pengunjung: 3.137.159.13