28 lipca 1913 Jampol
23 maja 1981 Warszawa
dziennikarz
Stanisław Poznański, ps. „Stanisław Poźniak-Poznański”, „Stanisław Wójcicki”, „Kazimierz Smuga”, „Jacek Olszyna” (ur. 28 lipca 1913 we wsi Tychomel[1], zm. 23 maja 1981 w Warszawie) – polski dziennikarz, działacz społeczny, żołnierz Armii Krajowej, powstaniec warszawski.
Stanisław urodził się w 1913 r. we wsi Tychomel k. Jampola na Wołyniu. Ukończył Liceum Krzemienieckie, studiował przez dwa lata ekonomię na Uniwersytecie Poznańskim oraz przez dwa lata w Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu[2].
W 1939 roku jako sierżant walczył w kampanii wrześniowej w 14 Dywizji Piechoty gen. Franciszka Włada, 57 Pułku Piechoty[1]. Po kapitulacji przewieziony został do szpitala jenieckiego w Żychlinie[1], z którego zbiegł do Warszawy. W Warszawie współpracował w Wydziale Lustracyjnym ZSS „Społem”[1]. Podczas okupacji sowieckiej i hitlerowskiej pod pseudonimem „Stanisław Wójcicki”[1] działał w Komendzie Głównej Armii Krajowej (legitymacja nr 120147) w Oddziale VI - Biura Informacji i Propagandy[2]. Podczas powstania warszawskiego walczył w zgrupowaniu „Kryska”, m.in. w walkach o Górny Czerniaków[2]. Pojmany został we wrześniu 1944 roku i wywieziony do podobozu hitlerowskiego Altwarp/Stutthoff, z którego zbiegł przedostając się do Lubeki i następnie do Brunszwiku[2]. Jesienią 1946 roku powrócił do Polski. W Warszawie żył na warszawskim Żoliborzu do dnia śmierci, wraz z żoną Ireną. Miał dwóch synów; Jacka B. i Kazimierza Z.
Zmarł 23 maja 1981 roku w Warszawie[1]. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 54-6-30,31)[3].
Jego dziennik obozowy wydał po latach jego syn Jacek w książce Magda. Pożegnanie z Pokoleniem.[4]
Pracę dziennikarską rozpoczął przed wojną pisząc m.in. w „Walce Ludu”[1], czasopiśmie organizacji syndykalistycznej o tej samej nazwie. W trakcie okupacji współpracował z „Kopalnią” (Polski Związek Zachodni), wydając „Głos Ojczyzny” – pismo dla Polaków żyjących w Rzeszy[1] i dalej w trakcie powstania warszawskiego redagował pismo „Czerniaków w Walce”[5]. W 1945 roku w niemieckim Brunszwiku wznowił wydawanie „Głosu Ojczyzny”, dziennika przy którym powstała również oficyna wydająca podręczniki polskie[1]. W tym okresie udzielał się również w Syndykacie Dziennikarzy Polskich w Niemczech[1].
Po powrocie do Polski pracował m.in. w tygodniku „Społem” (1946–1949), „Robotniku”, „Kurierze Codziennym”, „Trybunie Ludu” (1948–1950), „Expressie Wieczornym” (1956–1959), „Stolicy” (1962–1964), miesięczniku „Kino” (1965–1978)[2], przed emeryturą w Światowidzie. Był członkiem zarządu Klubu Zagadnień Polonijnych SDP[1].
Żywo zainteresowany życiem Józefa Wybickiego, twórcy Mazurka Dąbrowskiego, Stanisław Poznański często przypominał, w tym na łamach „Światowida”[6], potrzebę stworzenia Muzeum Hymnu Narodowego. Jako miejsce odpowiednie ku temu proponował istniejącą już Izbę Pamięci Józefa Wybickiego w Będominie, powstałą z inicjatywy lokalnego nauczyciela Tadeusza Zielińskiego[6][7]. Pomysł Stanisława Poznańskiego przedstawiło również Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie na łamach ich czasopisma „Pomerania”[8]. W tym okresie Stanisław Poznański odbywał już konsultacje w sprawie utworzenia muzeum, m.in. z dyrektorem Muzeum Narodowego w Warszawie, prof. Stanisławem Lorentzem i z dyrektorem Muzeum Wojska Polskiego, płk. Lucjanem Jaworskim[9]. Dwa lata później marzenie lokalnego nauczyciela Tadeusza Zielińskiego i myśl podjęta przez Stanisława Poznańskiego stały się faktem[9]. 17 lipca 1978 r. odbyło się uroczyste otwarcie Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie, k. Kościerzyny – pierwszego muzeum hymnu narodowego na świecie[9].
Lokasi Pengunjung: 18.216.179.146