PROFILPELAJAR.COM

Wilhelm Starck

Wilhelm Starck
Ilustracja
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia

23 maja 1897
Lwów

Data i miejsce śmierci

5 grudnia 1918
pod Laszkami Murowanymi

Przebieg służby
Siły zbrojne

C. K. Armia
Wojsko Polskie

Jednostki

2 Pułk Strzelców Lwowskich

Stanowiska

dowódca kompanii

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska †

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości
Multimedia w Wikimedia Commons

Wilhelm Jan Starck (ur. 23 maja 1897 we Lwowie, zm. 5 grudnia 1918 pod Laszkami Murowanymi) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Odznaka „Kompania Starcka”

Życiorys

Wilhelm Jan Starck urodził się 23 maja 1897[1]. Był synem Christiana Starcka (1871-1927, ogrodnik we Lwowie)[1]. Był pochodzenia niemieckiego[2]. Wywodził się z Zamarstynowa[3][1]. Uczył się w C. K. II Szkole Realnej we Lwowie, gdzie w 1913 ukończył VI klasę[4].

Podczas I wojny światowej służył w C. K. Armii jako oficer[1]. Wstąpił do założonych w 1918 Polskich Kadr Wojskowych[1]. W listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej walcząc w stopniu podporucznika[5][6][1]. Początkowo służył w lotnych patrolach „Sokoła”[7]. 2 listopada odpierał ataki wroga na szkołę Sienkiewicza, po czym ścigał ich ulicą Sapiehy[8], gdzie ustalił się front i siły polskie połączyły się z Kopytkowe[9]. Był komendantem odcinka ulicy Leona Sapiehy[1][10]. Dokonał zajęcia placu św. Jura[11]. Utworzył tam swoją komendę w szkole im. Konarskiego i przejściowo był tam komendantem[12][1]. 5 listopada wzmocnił swoimi siłami obronę Wulki, a po odparciu ataków ruszył w pościg za Ukraińcami aż do Szkoły Kadeckiej[13][14]. Dowodził oddziałem batiarów, formując z nich doskonałą jednostkę[15][1]. Dowodził kompanią karabinów maszynowych[16] (jego adiutantem był Władysław Żymirski[17]). 14 listopada został przerzucony z Wulki na odsiecz III dzielnicy oraz gminy Zamarstynów, który zajął wieczorem tego dnia, a także Hołosko[6][1]. Wówczas objął ogólne dowództwo pododcinka nad wszystkimi oddziałami Zamarstynów-Podzamcze[12][6][18][19][20.1]. Po zajęciu Gabrielówki, w nocy 17 listopada ppor. Starck dokonał zajęcia rzeźni miejskiej przy ul. Nowej Rzeźni w VI odcinku[21][22][23][24]. Walki trwały do zawieszenia broni 18 listopada[2]. Zasłynął w podstępnych sposobach walki (określane jako fortele Kmicicowe), np. pojawiał się na tyłach wroga skąd trąbką wydawał rozkazy zmiany pozycji[25][1]. W komunikatach Naczelnej Komendy pisano, że ppor. Starck odznaczał się duchem ofensywy[26].

Po oswobodzeniu Lwowa przez Polaków został awansowany na stopień kapitana[2]. Został dowódcą kompanii w 2 pułku Strzelców Lwowskich[2]. Jego kompania stacjonowała w Dublanach w sile 120 bagnetów[20.2]. Stamtąd pod koniec listopada 1918 jego kompania zajęła Laszki Murowane[27]. Poległ 5[28] grudnia 1918 pomiędzy Laszami Murowanymi a Melechowem[29][30][2]. Według różnych wersji został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie (pole 5)[31] lub w jego części osobnej, tj. na Cmentarzu Obrońców Lwowa (kwatera I, miejsce 12)[1].

Następcą kpt. Starcka na stanowisku dowódcy kompanii był kpt. Antoni Kurka[32].

We wspomnieniu mjr. Janusza Góreckiego ppor. Starck został przedstawiony jako postać nieustraszona, żołnierz bez trwogi i skazy[2]. Jan Gella określił Starcka mianem jednego z najdzielniejszych obrońców Lwowa[33].

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ a b c d e f g h i j k l Piotr W. Kochański: Wilhelm Starck. ogrodywspomnien.pl. [dostęp 2020-05-10]. za: Stanisław Nicieja: Cmentarz Obrońców Lwowa. Wrocław / Warszawa / Kraków: Ossolineum, 1990, s. 334.
  2. ↑ a b c d e f Górecki ↓, s. 144.
  3. ↑ Mączyński (I) ↓, s. 157, 242.
  4. ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. II Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1912-1913. Lwów: 1913, s. 94.
  5. ↑ Gella ↓, s. 23.
  6. ↑ a b c Górecki ↓, s. 143.
  7. ↑ Wit Sulimirski: Grupa „Sokól” – Macierz. W: Jarosław Waniorek (red.): Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. Relacje uczestników. Warszawa: 1993, s. 453. ISBN 83-85218-56-4.
  8. ↑ Hupert ↓, s. 22-23.
  9. ↑ Mączyński (I) ↓, s. 102.
  10. ↑ Ludwik Baar: Milicja wojskowa w obronie Lwowa. W: Jarosław Waniorek (red.): Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. Relacje uczestników. Warszawa: 1993, s. 455. ISBN 83-85218-56-4.
  11. ↑ Mączyński (I) ↓, s. 136-137.
  12. ↑ a b Gella ↓, s. 162.
  13. ↑ Hupert ↓, s. 34.
  14. ↑ Mączyński (I) ↓, s. 153.
  15. ↑ Mączyński (I) ↓, s. 157.
  16. ↑ Gella ↓, s. 91.
  17. ↑ † Władysław Żymirski. „Słowo Polskie”. Nr 21, s. 4, 22 stycznia 1919. 
  18. ↑ Mączyński (I) ↓, s. 242, 259.
  19. ↑ Semper fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990, s. Tab. 53.
  20. ↑ Tadeusz Michał Nittman: Walki o Lwów. W: Jarosław Waniorek (red.): Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. Relacje uczestników. Warszawa: 1993. ISBN 83-85218-56-4.
    1. ↑ S. 275.
    2. ↑ S. 383.
  21. ↑ Górecki ↓, s. 143-144.
  22. ↑ Mączyński (I) ↓, s. 259.
  23. ↑ Mączyński (I) ↓, s. 217.
  24. ↑ Walerian Sikorski: Odcinek Podzamcze. W: Jarosław Waniorek (red.): Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. Relacje uczestników. Warszawa: 1993, s. 412-415. ISBN 83-85218-56-4.
  25. ↑ Stefan Dekański: Trzy tygodnie udziału studenta Politechniki. W: Jarosław Waniorek (red.): Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. Relacje uczestników. Warszawa: 1993, s. 128. ISBN 83-85218-56-4.
  26. ↑ Gella ↓, s. 186.
  27. ↑ Hupert ↓, s. 103.
  28. ↑ Według Stanisława Niciei 6 grudnia 1918. Nabożeństwo żałobne w pierwszą rocznicę śmierci Wilhelma Jana Starcka zaplanowano na 6 grudnia 1919, Ogłoszenie. „Kurjer Lwowski”. Nr 333, s. 6, 6 grudnia 1919. 
  29. ↑ Lista ofiar walk za czas od 3 do 11 grudnia 1918 r.. „Gazeta Lwowska”. Nr 7, s. 4, 9 stycznia 1919. 
  30. ↑ Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934, s. 824.
  31. ↑ Aleksander Medyński: Ilustrowany przewodnik po Cmentarzu Łyczakowskim. Lwów: Drukarnia Polska Bolesława Wysłoucha, 1937, s. 90.
  32. ↑ Henryk Smotrecki: Zarys historji wojennej 39-go pułku strzelców Lwowskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 5, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
  33. ↑ Gella ↓, s. 187.
  34. ↑ Dekoracja Orderem „Virtuti Militari”. „Gazeta Lwowska”. Nr 87, s. 4, 17 kwietnia 1921. 
  35. ↑ M.P. z 1933 r. Nr 255, poz. 273.

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.