Werni
_in_the_Black_Sea_in_July_2015.JPG) „Werni” w 2015 | |
| Klasa |
fregata |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Położenie stępki |
5 marca 1974 |
| Wodowanie |
30 marca 1976 |
 Marynarka wojenna Belgii
| |
| Nazwa |
Wielingen |
| Wejście do służby |
20 stycznia 1978 |
| Wycofanie ze służby |
2009 |
 MW Bułgarii
| |
| Nazwa |
Werni |
| Wejście do służby |
luty 2009 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
standardowa: 1850 t |
| Długość |
106,38 m |
| Szerokość |
12,3 m |
| Zanurzenie |
5,3 m |
| Napęd | |
| CODOG: 1 turbina gazowa o mocy 25 440 KM, 2 silniki wysokoprężne o mocy 6000 KM, 2 śruby | |
| Prędkość |
28 węzłów |
| Uzbrojenie | |
| 1 armata 100 mm plot. 1×VIII wyrzutnia pocisków plot. RIM-7 Sea Sparrow 4 wyrzutnie pocisków pokr. MM38 Exocet 1 wyrzutnia rbg 375 mm 2 wyrzutnie torped | |
| Załoga |
159 |
Werni (Верни), wcześniej Wielingen – belgijska, a następnie bułgarska fregata rakietowa typu Wielingen z przełomu XX i XXI wieku. Zbudowana w Belgii, początkowo służyła od 1978 roku w marynarce Belgii pod nazwą „Wielingen” (F 910). W 2009 roku została sprzedana Bułgarii i weszła w skład Marynarki Wojennej Bułgarii pod nazwą „Werni”. Nosi numer burtowy 42.
Budowa
Cztery fregaty rakietowe typu Wielingen były pierwszymi większymi okrętami wojennymi zaprojektowanymi i zbudowanymi w oparciu o belgijski przemysł stoczniowy[1]. Podstawowym obszarem ich działania był akwen Morza Północnego, kanału La Manche i wschodniej części Atlantyku, a ich podstawowym zadaniem była ochrona szlaków handlowych i konwojów przed atakami okrętów podwodnych, lotnictwa i kutrów rakietowych[1]. Zamówienie na dwie pierwsze, w tym „Wielingen”, od której wziął nazwę typ, złożono we wrześniu 1973 roku w stoczni J. Bones & Sons (Boelwerf) w Temse[2].
Stępkę pod pierwszą fregatę „Wielingen” położono 5 marca 1974 roku[3]. Wodowano ją 30 marca 1976 roku, jako drugą po „Westdiep”[3]. Okręt oddano marynarce w grudniu 1976 roku, ale wraz z „Westdiep” musiał powrócić do stoczni w celu poprawek napędu[4]. Ostatecznie „Wielingen” został przyjęty do służby razem z „Westdiep” 20 stycznia 1978 roku[4].
Opis
Skrócony opis ogólny
Okręt miał kadłub gładkopokładowy, z uskokiem na samej rufie, wykonany ze stali[1]. Na śródokręciu znajduje się grupa nadbudówek, z pojedynczym kominem[5]. Na pokładzie dziobowym umieszczona były pojedyncza wieża artyleryjska, a na rufie wyrzutnie rakiet przeciwokrętowych i przeciwlotniczych[5]. Wyporność standardowa wynosiła 1940 ton, a pełna 2430 ton[6]. Długość wynosiła 106,38 m, szerokość 12,3 m, a zanurzenie 3,9 m[6].
Załoga liczyła 159 osób, w tym 13 oficerów[6].
Siłownia była w układzie CODOG i składała się z dwóch marszowych silników wysokoprężnych Cockerill CO-240V-12 o mocy 6000 KM oraz turbiny gazowej mocy szczytowej Rolls-Royce Olympus TM3B o mocy 25 440 KM, napędzających dwie śruby[6]. Napęd pozwalał na osiągnięcie prędkości maksymalnej 28 węzłów, a później 26 węzłów[6]. Zasięg maksymalny wynosił 6000 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 15 w[6].
Uzbrojenie i wyposażenie
_2003.jpg)
Uzbrojenie artyleryjskie fregat typu Wielingen stanowi automatyczna armata uniwersalna Creusot-Loire Mle 68 L/55 kal. 100 mm, umieszczona w wieży na dziobie[7]. Strzela pociskami o masie 13,5 kg na odległość do 17 km do celów nawodnych i 8 km do powietrznych[7]. Szybkostrzelność wynosi 80 strz./min, a zapas amunicji 600 nabojów[7].
Do zwalczania celów nawodnych okręty mogą przenosić cztery pojemnikowe wyrzutnie rakiet MM 38 Exocet o zasięgu ok. 40 km[7]. Do zwalczania celów powietrznych służy ośmioprowadnicowa pojemnikowa wyrzutnia Mk 29 rakiet przeciwlotniczych bliskiego zasięgu RIM-7 Sea Sparrow umieszczona na rufie[7]. Pociski Sea Sparrow mają zasięg do 14 km[7]. Podczas modernizacji okrętów typu Wielingen zaczętej w 1996 roku wyrzutnię zmodernizowano z wersji RIM-7M do RIM-7P[8].
Do zwalczania okrętów podwodnych służą dwie pojedyncze wyrzutnie torped kal. 533 mm, umieszczone w kadłubie na rufie[7]. Służą one do wystrzeliwania francuskich samonaprowadzających się torped, a ich zapas może sięgać 10 sztuk[3]. Uzupełnia je sześciolufowa wyrzutnia Creusot-Loire LR 6 Mle 1972 rakietowych bomb głębinowych systemu Boforsa kal. 375 mm[7]. Wyrzutnia jest automatycznie przeładowywana i ma zapas 45 pocisków o masie 107 kg i zasięgu do 1600 m[7].
Wyposażenie radioelektroniczne obejmuje radar dozoru ogólnego Signaal DA05, radar dozoru nawodnego i kierowania ogniem Signaal WM25, radar nawigacyjny Raytheon TM 1645/9X (po modernizacji: Signaal Scout), system informacji bojowej Signaal SEWACO IV, system rozpoznawczy swój-obcy Mk XII[9][8]. Początkowo okręty miały stację hydrolokacyjną Westinghouse SQS-505A, następnie wymienioną na Computing Devices Canada SQS-510[9][8]. Po modernizacji w 2002 roku mają też optroniczny system kierowania ogniem Sagem Vigy 1[8][10].
Okręty wyposażone były w system ostrzegania przed opromieniowaniem radarem Thomson-CST DR 2000, zastępowany przez Argos AR 900[9][8]. Mają dwa systemy samoobrony Tracor MBA SRBOC z 6-lufowymi wyrzutniami celów pozornych Mk 36 oraz holowany wabik przeciwtorpedowy Nixie SLQ-25[10].
Służba
„Wielingen” został przyjęty do służby w marynarce Belgii 20 stycznia 1978 roku[4].
Począwszy od 1996 roku do pierwszych lat kolejnego wieku systemy okrętu zostały poddane kilkuetapowej modernizacji[8].
7 grudnia 2007 roku rząd Belgii zgodził się sprzedać okręt razem z „Westdiep” Bułgarii, która posiadała już bliźniaczy „Wandelaar”[10]. Do przekazania doszło w lutym 2009 roku[10]. W Marynarce Wojennej Bułgarii otrzymał nazwę „Werni” (Верни, pol. wierny) i numer burtowy 42[10].
„Werni” brał także udział w kwietniu 2010 i kwietniu 2011 roku w rejsach ćwiczebnych międzynarodowego zespołu państw czarnomorskich BLACKSEAFOR[11].
Przypisy
- ↑ a b c Krzewiński 2003 ↓, s. 45.
- ↑ Krzewiński 2003 ↓, s. 45, 49.
- ↑ a b c Krzewiński 2003 ↓, s. 49.
- ↑ a b c Jane’s Fighting Ships 1986-87 ↓, s. 44.
- ↑ a b Krzewiński 2003 ↓, s. 47.
- ↑ a b c d e f Krzewiński 2003 ↓, s. 50.
- ↑ a b c d e f g h i Krzewiński 2003 ↓, s. 48.
- ↑ a b c d e f Jane’s Fighting Ships 2002–2003 ↓, s. 51.
- ↑ a b c Jane’s Fighting Ships 1996–97 ↓, s. 47.
- ↑ a b c d e Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 90.
- ↑ BLACKSEAFOR 2010. blackseavisits.ru. [dostęp 2023-12-27]. (ang.).; BLACKSEAFOR 2011. blackseavisits.ru. [dostęp 2023-12-27]. (ang.).
Bibliografia
- Jacek Krzewiński. Belgijskie fregaty typu Wielingen. „Nowa Technika Wojskowa”. Nr 2/2003, s. 46-50, luty 2003. Magnum-X. ISSN 1230-1655.
- Jane’s Fighting Ships 1986-87. John Moore (red.). Londyn: Jane’s Publishing Company, 1986. ISBN 0-7106-0828-4. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships 1996-97. Richard Sharpe (red.). Londyn: Jane’s Information Group, 1986. ISBN 0-7106-1355-5. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships 2002–2003. Stephen Saunders (red.). Jane’s Information Group Ltd, 2002. ISBN 0-7106-2432-8. (ang.).
- IHS Jane’s Fighting Ships 2015–2016. Stephen Saunders (red.). IHS, 2015. ISBN 978-0-7106-3143-5. (ang.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.