Było to widowisko plenerowe polegające na rywalizacji miast. Formuła programu nawiązywała do Jeux sans frontières(inne języki) produkowanego w ramach Eurowizji w krajach Europy Zachodniej[1]. Do udziału w widowisku zapraszano miasta średniej wielkości i mniejsze, początkowo (m.in. ze względu na ograniczone możliwości logistyczne i środki łączności) niezbyt odległe geograficznie (np. Syców i Oleśnica w 1965 albo Kraśnik i Puławy w 1968), później w miarę rozwoju techniki telewizyjnej także odleglejsze (np. Chojnice i Dzierżoniów czy Sanok i Bolesławiec[5][6][7][8]). Wśród prowadzących Turnieje znajdowały się m.in. takie popularne wówczas postacie telewizyjne jak Eugeniusz Pach, Zygmunt Chajzer, Irena Dziedzic, Tadeusz Sznuk, Andrzej Kwiatkowski, Iwona Kubicz[9], a wśród sędziów i jurorów pojawiał się m.in. Sobiesław Zasada, wówczas znany ze swoich osiągnięć w sportach motorowych, a także (przy ocenianiu konkurencji muzycznych) Jerzy Waldorff i Andrzej Kurylewicz[10].
Turniej Miast, realizowany (pierwotnie „na żywo”) w formule zawodów w kilkunastu konkurencjach, w których uczestniczyły reprezentacje obu rywalizujących miast, w tym także przedstawiciele lokalnych władz, był w zamierzeniu okazją do promocji lokalnego rękodzieła, wyrobów sztuki ludowej, lokalnych zespołów pieśni i tańca itp. Była to też okazja do promocji turystyki, a także integracji społeczności lokalnej. Organizowano w ramach Turnieju Miast m.in. takie przedsięwzięcia, jak zbiórki pieniężne, zbiórki surowców wtórnych (jeśli miasta różniły się wielkością, stosowano handicapy wynikające z liczby mieszkańców). Licznie rozgrywane były różnorodne wyścigi: zarówno różnych pojazdów (np. samochodowe, na traktorach, na hulajnogach), jak i w konkurencjach związanych z wykonywaną pracą (np. przepisywanie przez maszynistki tekstu na maszynie do pisania).
Przypisy
↑ abAndrzej Kozieł: Za chwilę dalszy ciąg programu...: Telewizja Polska czterech dekad 1952-1989. Oficyna Wydawnicza Aspra-JR, 2003, s. 79. ISBN 83-88766-63-5.
↑Andrzej Kozieł: Za chwilę dalszy ciąg programu...: Telewizja Polska czterech dekad 1952-1989. Oficyna Wydawnicza Aspra-JR, 2003, s. 150. ISBN 83-88766-63-5.
↑ abAndrzej Kozieł. Publicystyka w Telewizji Polskiej do 1989 r. Przegląd informacyjny. „Studia Medioznawcze”. 1 (6), s. 94–95, 2002. ISSN1641-0920.
↑Danuta Grzelewska: Prasa, radio i telewizja w Polsce: zarys dziejów. Elipsa, 2001, s. 295. ISBN 83-7151-443-3.