Łopacińscy herbu Lubicz
11 marca 1851 Sarja
23 listopada 1933 Wilno
Ignacy Dominik Łopaciński
Maria Szumska
Tekla Borch
Euzebiusz Marian Łopaciński
prawnik
Saria
polska
doktor
Stanisław Jan Ignacy Łopaciński h. Lubicz (ur. 11 marca 1851 w Sarja, zm. 23 listopada 1933 w Wilnie) – polski prawnik, adwokat, ziemianin, poseł do Rady Państwa Imperium Rosyjskiego, działacz społeczny.
Pochodził z odnogi saryjskiej Łopacińskich. Urodził się 11[1] lub 24[2] marca w 1851 jako syn Ignacego (1822–1882) i Marii z Szumskich (1821–1851). Miał brata Józefa (ur. 1847) i siostrę Zofię Dorotę (1848–1933)[1]. Ukończył studia prawnicze. Został adwokatem, w tym zawodzie pracował w Kijowie. Po śmierci ojca powrócił w rodzinne strony w prowadził majątek Saria. Działał społecznie. Był prezesem Towarzystwa Rolniczego, prezesa Banku Ziemian Ziemi Witebskiej, działał w towarzystwach oświatowych i charytatywnych. Po 1905 był wybierany do Rady Państwa Imperium Rosyjskiego z ziemi witebskiej, później z ziemi wileńskiej.
Po wybuchu I wojny światowej współorganizował sądownictwo na Wileńszczyźnie. Był sędzią sądu okręgowego i sądu apelacyjnego w Wilnie. Jako polski poseł do rosyjskiego parlamentu działał niejawnie jako tzw. hospitant w Komitecie Narodowym Polskim. Później przeniósł się do Torunia.
Jego żoną od 16 lipca 1880 była Tekla Borch h. Trzy Kawki (zm. 1892), z którą miał syna Euzebiusza (1882–1961)[1].
Zmarł 23 listopada 1933 w Wilnie. Pochowany na cmentarzu Stara Rossa[1].
Lokasi Pengunjung: 3.129.195.17