29 czerwca 1897 Przemyśl, Austro-Węgry
wiosna 1940 Charków, USRR, ZSRR
Armia Austro-WęgierWojsko Polskie
Legiony Polskie
29 Pułk Artylerii Lekkiej
dowódca dywizjonu
I wojna światowawojna polsko-bolszewickaII wojna światowa
Paweł Piotr Filipowicz (ur. 29 czerwca 1897 w Przemyślu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Syn Antoniego i Justyny z Derpowskich. Był młodszym bratem Juliana, generała brygady, i Tadeusza Justyna, podpułkownika artylerii, także zamordowanego w 1940 roku, w Charkowie. W 1914 roku, po ukończeniu Szkoły Realnej we Lwowie, rozpoczął studia weterynaryjne w Wiedniu[1] .
10 lutego 1915 roku zgłosił się do Legionów Polskich i został przydzielony do 2 szwadronu kawalerii[1] . 24 marca 1917 roku został mianowany chorążym weterynaryjnym[2].
W 1918 roku zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego został skierowany do 5 pułku artylerii polowej, w szeregach którego walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w 5 pułku artylerii polowej, awansując w 1924 roku na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku. 20 maja 1924 roku został przydzielony do PKU Gródek Jagielloński na przeciąg sześciu miesięcy, w celu odbycia praktyki poborowej[3]. W maju 1925 został przydzielony do PKU Nisko na stanowisko II referenta[4], a w lipcu tego roku wrócił do macierzystego pułku[5].
W latach 1928–1930 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu[6]. 1 kwietnia 1930 roku został przydzielony na pięciomiesięczny kurs dowódców dywizjonów w CWArt[7]. 2 grudnia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 18. lokatą w korpusie oficerów artylerii[8]. W styczniu 1931 roku został przeniesiony do 16 pułku artylerii polowej (31 grudnia tego roku przemianowanego na 16 pułk artylerii lekkiej) w Grudziądzu na stanowisko dowódcy dywizjonu[9][10]. W czerwcu 1933 roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku[11], a w kwietniu 1935 roku ponownie przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu[12]. W 1936 roku został przeniesiony do 29 pułku artylerii lekkiej na stanowisko dowódcy dyonu. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów artylerii[1] [13][14]. W tym czasie dowodził I dywizjonem 29 pal[15].
Po agresji ZSRR na Polskę wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach. Obecnie spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[16].
Lokasi Pengunjung: 18.217.8.171