1947
Siły Zbrojne PRL Siły Zbrojne RP
Wojskowy Instytut Historyczny Centralna Biblioteka Wojskowa Wojskowe Biuro Badań Historycznych
Krzysztof Komorowski (ur. 1947) – profesor[1] nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, pułkownik WP w stanie spoczynku. Zajmuje się teorią i historią sztuki wojennej, strategią bezpieczeństwa i obronności państwa, najnowszą historią Polski.
Z wykształcenia jest oficerem artylerii. Absolwent Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Rakietowych i Artylerii im. gen. Józefa Bema w Toruniu (artyleria naziemna) i historii w Wojskowej Akademii Politycznej im Feliksa Dzierżyńskiego – 1978 (mgr – Walka komunistów polskich z ideologią i polityką ugrupowań skrajnej prawicy 1939-1944[2]; promotor: Leon Ziaja[3]). Doktorat obronił w 1987 w Wojskowym Instytucie Historycznym im. Wandy Wasilewskiej (Organizacja i działania bojowe Gwardii Ludowej 1942-1943[4]; promotor: Eugeniusz Kozłowski). Do 1996 był pracownikiem naukowym Wojskowego Instytutu Historycznego, prowadząc m.in. Pracownię Kampanii 1939 r. i Pracownię Polski Podziemnej. W latach 1997–2003 kierował Centralną Biblioteką Wojskową[5] i był członkiem Rady Naukowej WIH, Muzeum Wojska Polskiego, Centralnej Biblioteki Wojskowej oraz Biblioteki Publicznej m. st. Warszawy. Od 2003 był dyrektorem Wojskowego Biura Badań Historycznych, do jego rozwiązania z końcem 2009 r.[potrzebny przypis] Jednocześnie był przewodniczącym Kolegium Redakcyjnego „Przeglądu Historyczno-Wojskowego”, a także pomysłodawcą i redaktorem naukowym rocznika „Kronika Wojska Polskiego”[6],v członkiem Rady ds. Terminologii Wojskowej MON i wiceprezesem Zarządu Fundacji Polskiego Państwa Podziemnego.[potrzebny przypis]
Członek Zespołu Historii Wojskowości w Komitecie Nauk Historycznych PAN[7].
Należał do grona Komitetu Budowy Pomnika Bitwy o Monte Cassino, odsłoniętego w Warszawie 30 maja 1999 oraz Rady Programowej Budowy Muzeum Powstania Warszawskiego, powołanej 31 lipca 2003. Jest m.in.: członkiem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa (kadencja 2013-2017)[8], wiceprzewodniczącym Zespołu Nazewnictwa Miejskiego m. st. Warszawy[9], przewodniczącym Sekcji Wojskowej i członkiem Zarządu Towarzystwa Miłośników Historii (Oddział Warszawski Polskiego Towarzystwa Historycznego), członkiem Komisji Historii Wojskowej Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk, członkiem Rady Fundacji „Warszawa Walczy” i Kapituły Medalu „Za upamiętnianie walk o Warszawę”, wiceprzewodniczącym Komisji Historycznej Zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, członkiem Jury Nagrody im. Profesora Stanisława Herbsta, członkiem Kapituły Nagrody im. Jerzego Ślaskiego ZG ŚZŻ AK, członkiem Kapituły Nagrody „Za najlepsze Varsaviana”, był współorganizatorem i sekretarzem Zarządu Towarzystwa Przyjaciół Instytutów Józefa Piłsudskiego Zagranicą, powołanego w 1998 r. z udziałem córki Marszałka – Pani Jadwigi Piłsudskiej-Jaraczewskiej, był przewodniczącym Sądu Koleżeńskiego Towarzystwa im. gen. Władysława Andersa.[potrzebny przypis]
W latach 1996–1997 zrealizował projekt badawczy finansowany przez MON pt. „Działania nieregularne na ziemiach polskich w czasie II wojny światowej”[10], a w latach 2006–2008 projekt badawczy pt. „Wojsko Polskie w systemie politycznym PRL”, finansowany przez MNiSzW[11].
Do ważniejszych badań archiwalnych należą prace w ramach Wojskowej Komisji Archiwalnej w latach 1992–1997 w Rosji i krajach postsowieckich na temat losów żołnierza i narodu polskiego na Wschodzie oraz prace w specjalnej Komisji MON ds. przeglądu i odtajnienia akt Układu Warszawskiego i stanu wojennego w Polsce (2006–2007).[potrzebny przypis]
Organizator i czynny uczestnik ponad setki konferencji naukowych, w tym sympozjów podczas Powszechnych Zjazdów Historyków Polskich, m.in. O wojnach i konfliktach zbrojnych jako czynnikach kształtujących ład międzynarodowych[12] (Szczecin 2014). Ponadto w ramach seminariów Sekcji Wojskowej TMH oraz konwersatoriów naukowych WBBH kilkadziesiąt spotkań w cyklu „Na warsztatach historyków” i „Bitwa o prawdę”. W dziedzinie wystawienniczo-naukowej przygotował kilkanaście wystaw historyczno-dokumentarnych. Prowadził też wiele podróży studyjnych i historycznowojskowych szlakiem oręża polskiego w kraju i za granicą, np.: „Zabytki militarne Warszawy”, „Bitwa nad Bzurą”, „Działania militarne na Pomorzu Nadwiślańskim”, „Podróż studyjna na Litwę szlakiem marszałka J. Piłsudskiego i Wojska Polskiego”, z której raport specjalny został przekazany w 2008 r. prezydentowi i członkom Rządu III Rzeczypospolitej.[potrzebny przypis]
Odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006)[13], Złotym, Srebrnym i Brązowym Medalem Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny (1991),[potrzebny przypis] Złotym Medalem Za Zasługi dla Obronności Kraju (1989),[potrzebny przypis] Medalem PRO MEMORIA (2005),[potrzebny przypis] Medalem „Za upamiętnianie walk o Warszawę” (1998) oraz medalami i odznakami honorowymi środowisk weteranów walk o niepodległość Polski, m.in. Odznaki Honorowej AK „Za zasługi dla ŚZŻAK” (1999).[potrzebny przypis]
Jest laureatem wielu konkursów i nagród, m.in.: nagrody Ministra Edukacji Narodowej I Stopnia, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w I edycji Konkursu Ślady Pamięci, Nagrody KLIO – I[14] i II[15] stopnia Za wybitny wkład w popularyzację historii, nagrody Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej im. Jerzego Ślaskiego[16] w I edycji Konkursu, nagrody w Konkursie Za najlepsze Varsaviana, nominacja do finałowego etapu Konkursu Książka Historyczna Roku 2010 (organizowanego przez IPN, TVP, PR)[17].
Jest autorem publikacji naukowych, głównie z dziejów Polski XX w., studiów europejskich oraz historii wojska i sztuki wojennej, m.in.[18]:
Lokasi Pengunjung: 52.15.83.130