Potoccy herbu Pilawa
około 1720
25 lutego 1768 Pałac w Radzyniu Podlaskim
Jerzy Potocki
Konstancja Drucka-Podbereska
Marianna Kątska
z Marianną Kątską:Cecylia Urszula PotockaKajetan PotockiRoman Ignacy Franciszek PotockiJerzy Michał PotockiJan Nepomucen Eryk PotockiStanisław Kostka Potocki
Eustachy Potocki herbu Pilawa (ur. w 1720 roku – zm. 25 lutego 1768 roku w Radzyniu Podlaskim) – cześnik koronny w 1754 roku, generał artylerii litewskiej w 1759 roku, generał-lejtnant wojsk koronnych w 1752 roku[1], starosta generalny ruski w latach 1762-1767[2], starosta grabowiecki, urzędowski i tłumacki w 1738, starosta dubieński w 1731[3], marszałek sejmiku ziemi halickiej w 1756 roku[4].
Wnuk Feliksa Kazimierza, najstarszy syn Jerzego Potockiego, brat: Mariana i Katarzyny Kossakowskiej.
W dzieciństwie otrzymał starostwo dubieńskie. Był uczniem kolegium jezuickiego w Lublinie. Jako młodzieniec odbył podróż do Niemiec i Francji.
W 1740 0 był posłem na sejm z woj. podolskiego. Jako republikant był przeciwnikiem obozu Czartoryskich. Popierany przez Francję miał zawiązać konfederację przeciw wkroczeniu wojsk rosyjskich do Polski. Był posłem ziemi halickiej na sejm 1746 roku[5]. Od 1743 pułkownik wojsk koronnych, generał-major wojsk koronnych od 1752, następnie awansowany na generała-lejtnanta kawalerii koronnej oraz rotmistrza chorągwi pancernej. Poseł lubelski na sejm 1744. Poseł województwa lubelskiego na sejm 1750[6], deputat bełski do Trybunału Głównego Koronnego w 1750 roku. W 1754 roku został cześnikiem koronnym i marszałkiem Trybunału Głównego Koronnego w Lublinie[7]. Za sprawowanie tej funkcji i inne zasługi 16 grudnia 1754 został odznaczony Orderem Orła Białego. W 1755 wzniósł późnobarokowy kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Biłgoraju, którego był właścicielem. Poseł na sejm 1756 roku z ziemi halickiej[4]. Od 1757 był skarbnikiem stronnictwa francuskiego w Polsce. W 1759 został mianowany generałem artylerii litewskiej. Poseł inflancki na sejm 1761[8].
W 1762 założył w Warszawie jurydykę Mariensztat (miasto Marii - od imienia żony)[9]. W 1764 został marszałkiem konwokacji województwa lubelskiego – był przeciwnikiem elekcji Stanisława Augusta Poniatowskiego i ingerencji Rosji w sprawy Polski. Jako poseł na sejm konwokacyjny i marszałek konfederacji województwa lubelskiego 7 maja 1764 roku podpisał manifest, uznający odbywający się w obecności wojsk rosyjskich sejm za nielegalny[10]. Podpisał elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1764 roku[11]. Był marszałkiem województwa lubelskiego w konfederacji Czartoryskich w 1764 roku[12]. Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1764 roku z województwa lubelskiego[13].
W latach 1762–1767 był starostą lwowskim. Po wycofaniu się z życia politycznego zajął się gospodarzeniem na swych licznych dobrach na Lubelszczyźnie. W dziedzicznych Sernikach ufundował kościół parafialny, a ostatnie lata spędził w Radzyniu, gdzie w latach 1749–1750 wzniósł wspaniały pałac z ogrodem według projektu Jakuba Fontany (według jego projektu w kościele jezuitów w Warszawie został wykonany castrum doloris E. Potockiego i jego żony).
Jego żoną była Marianna Kątska. Jego dziećmi byli: Cecylia Urszula Potocka, Kajetan Potocki, Roman Ignacy Franciszek Potocki, Jerzy Michał Potocki, Jan Nepomucen Eryk Potocki, Stanisław Kostka Potocki.
Lokasi Pengunjung: 18.118.137.167