15 maja 1897 Lublin
Wojsko Polskie
I wojna światowawojna polsko-bolszewickaII wojna światowakampania wrześniowa
Bolesław Marzec (ur. 15 maja 1897 w Lublinie, zm. ?) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Urodził się 15 maja 1897 w Lublinie, ówczesnej stolicy guberni lubelskiej, w rodzinie Jana i Marii z Kiełczewskich[1]. Ukończył szkołę powszechną w rodzinnym mieście i cztery klasy szkoły handlowej[1].
15 sierpnia 1915 wstąpił do Legionów Polskich[1]. Walczył w szeregach 1. kompanii VI batalionu 7 pułku piechoty[1]. W kwietniu 1917 był odnotowany w 4. kompanii 1 pułku piechoty i przedstawiony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola[2]. 18 lipca 1917, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a później w Łomży[1]. 11 lipca 1918, po zwolnieniu z internowania, na polecenie przełożonych, wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej i został przydzielony do 1 pułku piechoty, późniejszego 7 pułku piechoty Legionów[1].
W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 26 sierpnia 1920 w czasie wypadu na stację kolejową Żabinka. W Łąkach, po przeprowadzonym wypadzie, został odznaczony przez dowódcę 3 Dywizji Legionów generała podporucznika Leona Berbeckiego Orderem Virtuti Militari[3].
28 sierpnia 1920 ówczesny dowódca II batalionu 7 pp Leg., kapitan Jan Niemiec we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał: „w bitwie pod Żabinką dnia 26 sierpnia 1920 jako dowódca plutonu sierżant sztabowy Marzec Bolesław pierwszy, atakiem na bagnety rzuca się i zdobywa miasteczko. Zdezorientowany nieprzyjaciel ucieka w popłochu pozostawiając znaczną ilość materiału wojennego. Sierżant sztabowy Marzec zdobywa kwaterę dowódcy 57 Dywizji Strzelców i kładzie na miejscu trupem szefa sztabu tejże dywizji. Za czy ten wspaniały, pełen poświęcenia, męstwa i odwagi zasługuje w zupełności na odznaczenie go orderem «Virtuti Militari»”[1][3].
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w macierzystym pułku w Chełmie[4][5][6][7][8][9]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 132. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. 12 lutego 1923 prezydent RP awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1920 i 28. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11]. W tym samym roku, w Chełmie, jako ekstern zdał egzamin z zakresu sześciu klas gimnazjum[1]. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 26. lokatą[12]. W marcu 1939 dowodził 1. kompanią pułku[13].
W czasie kampanii wrześniowej 1939 jako oficer Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w Oflagu VII A Murnau[14].
Według innych źródeł poległ 10 września 1939 lub zmarł w październiku tego roku w Tomaszowie Lubelskim jako dowódca 1 kompanii 7 pp Leg. i został pochowany na tamtejszym cmentarzu przy ul. Lwowskiej[a].
Był żonaty, bezdzietny (stan na 26 marca 1934)[1].
Lokasi Pengunjung: 3.142.40.44