2 lipca 1935 Wilno
13 stycznia 2012 Warszawa
Cmentarz Wojskowy na Powązkach
dziennikarz, publicysta
Uniwersytet Warszawski
Polityka
Andrzej, Wanda z Feynów
Agnieszka
Tomasz Wróblewski
Andrzej Krzysztof Wróblewski (ur. jako Andrzej Krzysztof Fejgin 2 lipca 1935 w Wilnie, zm. 13 stycznia 2012 w Warszawie[1][2]) – polski dziennikarz i publicysta.
Ukończył studia na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego w 1956[1]. Był członkiem Związku Młodzieży Polskiej[3]. Po dyplomie współpracował z dziennikiem „Sztandar Młodych”[4], rok później nawiązał współpracę z tygodnikiem „Polityka”, w którym spędził większość zawodowego życia[1]. Cenzura często konfiskowała jego teksty, w Czarnej księdze cenzury, opublikowanej za granicą, jego artykuł jest przytoczony jako jeden z dwóch przykładów wzorcowej konfiskaty tego urzędu[4].
W radiowej Trójce jako jeden z komentatorów brał udział w przeglądzie wydarzeń tygodnia „Peryskop”. Po porozumieniach gdańskich, w 1981, wspólnie z Danielem Passentem przeprowadził pierwszy wywiad z Lechem Wałęsą dla prasy oficjalnej[5].
Po wprowadzeniu stanu wojennego na wniosek Jerzego Urbana nie został poddany weryfikacji, jednak wystąpił przeciwko decyzji zespołu redakcyjnego „Polityki”[6] i odszedł z tego tygodnika[7].
W latach 1984–1989 pracował dla miesięcznika „Zarządzanie”, a także był redaktorem naczelnym tygodnika „Gazeta Bankowa”, potem dziennika „Nowa Europa”[4]. Po 1990 prowadził autorski program publicystyczny w I Programie TVP pod nazwą „Kontrapunkt”[8]. W 1996 wrócił do „Polityki” na stanowisko komentatora[7].
W 2004, gdy wycofał się z czynnego życia zawodowego i społecznego, został nazwany „legendarną postacią polskiej publicystyki”[9].
Trzykrotnie był stypendystą w Stanach Zjednoczonych: w 1972 stypendium Fulbrighta, w 1982 – roczne stypendium Nieman Fellow na Uniwersytecie Harvarda i w 1989 półroczne stypendium Woodrowa Wilsona w Waszyngtonie[4].
Reporterski dorobek Andrzeja K. Wróblewskiego znalazł się także w wydaniach książkowych, m.in.:
Cztery książki napisał wspólnie z żoną Agnieszką Wróblewską:
Był autorem scenariusza do filmu fabularnego Rdza w reżyserii Romana Załuskiego (1981)[10][11] i filmu dokumentalnego – Powiatowy Prometeusz (1968)[12] w realizacji Wincentego Ronisza. W latach 60. i 70. XX w. pisał komentarze do kronik filmowych i filmów dokumentalnych[13].
W 2002 na łamach „Polityki” opublikował tekst „Ołów w butach”[14], w którym opisuje życie człowieka dotkniętego chorobą Parkinsona.
Ojciec – Andrzej Wróblewski (do 1940 Andrzej Fejgin, urodzony w rodzinie żydowskiej)[15], także dziennikarz, krytyk teatralny. Matka – Wanda Wróblewska (do 1940 Wanda Feyn, także pochodziła z rodziny żydowskiej), reżyser, założyciel i dyrektor Teatru Ziemi Mazowieckiej w Warszawie[16]. Podczas okupacji niemieckiej ukrywali się pod przybranym nazwiskiem Wróblewscy, a będąc w konspiracji pomagali także innym Żydom w ukrywaniu się[17].
Żona Agnieszka i syn Tomasz także są dziennikarzami.
Pochowany został na cmentarzu Wojskowym na Powązkach[18].
Lokasi Pengunjung: 3.135.210.23