Willem Adrianus Nijholt (Gombong (Midden-Java), 19 juli 1934 – Amsterdam, 23 juni 2023) was een Nederlands acteur, danser en zanger. De laatste jaren van zijn loopbaan was hij ook actief als jurylid, docent en begeleider van jong talent.
Willem Nijholt werd in Gombong op Java geboren als zoon van de KNIL-instructeur Jan Nijholt en Wilhelmina Sophia Maria Arntz. Op zijn achtste kwam hij in het jappenkamp Bangkong bij Semarang op midden-Java terecht, wat voor de rest van zijn leven een diep litteken naliet. Op zijn veertiende zag hij zijn vader terug, die door de Japanners aan de Birmaspoorweg te werk was gesteld. Na de Tweede Wereldoorlog, in 1946, verliet het gezin het toenmalige Nederlands-Indië met de Oranje en vestigde zich in Millingen aan de Rijn, het geboortedorp van zijn moeder. Zijn moeder moest door de gevolgen van het jappenkamp meteen in het ziekenhuis (gasthuis) aldaar opgenomen worden.
Hoewel hij werd geboren in Nederlands-Indië en een duidelijk Indisch accent had, was hij afkomstig van puur Nederlandse ouders: zijn vader werd geboren in Oldemarkt, en zijn moeder in Millingen aan de Rijn. Vader Jan was sergeant-majoor in het KNIL. Hij was dus, in tegenstelling tot wat velen denken, geen Indo maar een totok.[1]
Willem Nijholt volgde tijdelijk in Nijmegen de HBS, ging korte tijd bij de marine en meldde zich op zijn 23ste aan voor de Academie voor Theater en Dans. Zijn moeder zou hem tot zijn teleurstelling nooit op de planken zien staan, omdat zij al in 1959 overleed. Hij werd eens verliefd op Gerard Reve, die hem afwees. In 1962 speelde hij een rol in Reves toneelstuk Commissaris Fennedy. Bij de première kreeg hij een exemplaar van het boek, met persoonlijke opdracht van de schrijver. Zijn brieven aan Reve zijn gebundeld in 'Met Niets Begonnen'. In 1964 vertolkte hij eenmalig de rol van Hoofdpiet tijdens de landelijke Sinterklaasintocht in Hoorn.
Hij werkte in de zeventiger jaren mee aan het televisieprogramma Oebele. Aan het begin van zijn carrière werkte hij bij en met Wim Sonneveld en Conny Stuart. In 1974 speelde hij het personage Theo van Oudijck in de tv-serie De Stille Kracht, met Pleuni Touw als tegenspeelster. Hun beider naaktscène maakte toen een grote indruk. Verder speelde hij een hoofdrol als Ben van Rooyen in de serie De Kris Pusaka uit 1977.
In 1977 werd hij onderscheiden met de Johan Kaartprijs. In 1979-80 zond de KRO het liedjesprogramma Kun je nog zingen, zing dan mee uit, met onder anderen Wieteke van Dort en Willem Nijholt. In 1978 verscheen hiervan een lp met liedjes uit het voornoemde programma.
In 1980 en 1981 presenteerde hij de eerste twee afleveringen van Kinderen voor Kinderen. In 1981 speelde hij een spraakleraar in het stuk Kinderen van een mindere God. Hij werd gevraagd deze rol ook in Londen te spelen, maar nam het aanbod niet aan.
In 1989 speelde hij in Alaska, de eindexamenfilm aan de Nederlandse Film en Televisie Academie van regisseur Mike van Diem.
Hij speelde in musicals als Wat een planeet en Foxtrot van Annie M.G. Schmidt. In de musical Miss Saigon speelde hij in 1996 de regelaar. Zijn veelzijdigheid leidde hem tot werk in musicals, shows, liedjesprogramma's, langspeelplaten en cabaretvoorstellingen.
In 2002 nam hij afscheid van de musical. In 2004 speelde hij zijn laatste toneelrol en 2005 was het jaar waarin hij zijn laatste filmrol speelde. In zijn keuzes voor rollen, shows en liedjes richtte hij zich nu eens op een volwassen publiek, dan weer op een specifiek jeugdig publiek.
Vanaf 2008 hield hij zich in Nijmegen als artistiek adviseur bezig met de theateropleiding onder zijn naam, de 'Willem Nijholt Academie (WNA) voor Musical- en Muziektheater'. Medio 2011 werden de banden met deze opleiding verbroken.[2]
In de reeks Op zoek naar ... (Op zoek naar Evita, Op zoek naar Joseph, Op zoek naar Mary Poppins en Op zoek naar Zorro) was Nijholt jurylid.
Zijn laatste televisierol was in 2013 toen hij meespeelde in de serie Penoza II. In 2018 gaf hij aan te stoppen met publieke optredens. Nijholt woonde in Frankrijk.[3] In 2018 keerde hij echter toch terug op het podium met zijn bijdrage aan De Indië Monologen. De theateravond, handelend over Nederlands-Indië, liep tot mei 2019. Nijholt was hier in totaal zevenmaal te gast.[4][5]
Nijholt overleed in juni 2023 op 88-jarige leeftijd in zijn slaap.[6][7]
In 1989[8] ontving hij uit handen van Guido de Moor (met wie hij samen aan de Academie voor Theater en Dans begon) de Paul Steenbergen-penning, die hij in 2002 doorgaf aan Pierre Bokma.
In 1999 werd hij benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau.[9]
Sinds 29 april 2011 was hij Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.
Verder speelde hij in Tartuffe, De Olifantsman, De Val en Amadeus.
Willem Nijholt (1980, 1981) · Leoni Jansen (1982) · Willem Ruis (1983, 1984) · Edwin Rutten (1985, 1986) · Ati Dijckmeester (1985, 1986) · Ron Brandsteder (1987) · Simone Kleinsma (1987) · Sonja Barend (1988) · Herman van Veen (1990) · Youp van 't Hek (1991) · Sylvia Millecam (1992) · Erik van Muiswinkel (1992) · Henk Westbroek (1992) · Coen Flink (1993) · Frank Groothof (1994) · Willem Ekkel (1994) · Peter Tuinman (1994) · Harry van Rijthoven (1994) · Carola Hamer (1994) · Paul de Leeuw (1995, 1996) · Menno Bentveld (1997) · Joep Onderdelinden (1998, 2020) · Marcel Faber (1998) · Aldith Hunkar (1999) · Marscha de Haan (2000) · Neel Brands (2000) · Maud Hawinkels (2001) · Klaas van der Eerden (2002, 2003, 2004) · Claudia de Breij (2004, 2005, 2009, 2012) · Jochem Myjer (2006) · Isolde Hallensleben (2007) · Jack van Gelder (2008) · Ali B (2008) · Frank Evenblij (2009) · Sara Kroos (2011) · Lex Uiting (2013, 2014, 2015, 2016, 2017) · Dolores Leeuwin (2013) · Dieuwertje Blok (2014) · Milouska Meulens (2015) · Anne Appelo (2018, 2019, 2020) · Pepijn Gunneweg (2018, 2019) · Plien van Bennekom (2020) · Kiefer Zwart (2020) · Ridder van Kooten (2020, 2021) · Esmee van Kampen (2021) · Andre Dongelmans (2021) · Jurre Geluk (2023)
Lokasi Pengunjung: 18.217.168.218