William Scamp (ur. 5 czerwca 1801, zm. 13 stycznia 1872) – angielski architekt i inżynier. Po pracy nad przebudową zamku Windsor według projektu Jeffry’ego Wyatville’a(inne języki), był zatrudniony przez Admiralicję od 1838 do przejścia na emeryturę w 1867. Przez prawie trzy dekady swojej kariery Scamp projektował obiekty marynarki wojennej w Wielkiej Brytanii, Malcie, Gibraltarze i Bermudach.

Wczesne prace Scampa z lat 40. XIX wieku obejmują stocznię i Royal Naval Bakery na Malcie. Podczas pobytu na Malcie nadzorował budowę prokatedry św. Pawła, wprowadzając w budynku znaczące zmiany. Jego najbardziej znane dzieła w Wielkiej Brytanii to rozbudowa Chatham Dockyard i Portsmouth Dockyards realizowana od lat 60. do 80. XIX wieku.

Scamp urodził się 5 czerwca 1801 we wsi Georgeham w North Devon i był synem słodownika i armatora^[1]. Od najmłodszych lat interesował się geometrią i geodezją, a uczył się sam, ponieważ śmierć ojca uniemożliwiła mu zdobycie zawodowego wykształcenia. Przełom nastąpił, gdy Jeffry Wyatville zauważył jego pracę w konkursie na Assembly Halls w Ilfracombe. Scamp następnie pracował z Wyatvillem, pełniąc przez ponad dekadę funkcję kierownika robót podczas odbudowy zamku w Windsorze^[2].

W 1838 Scamp dołączył do Admiralicji w Woolwich Dockyard^[3]. W latach 1841–1844 pracował nad trzema dużymi projektami na Malcie: Dokiem Nr 1 w Bormli, Royal Naval Bakery w Birgu i prokatedrą św. Pawła w Valletcie^[4]. Królowa Adelajda, która zleciła budowę katedry, podarowała Scampowi po powrocie do Anglii srebrny świecznik jako wyraz wdzięczności za jego pracę^[2]. Podczas pobytu na Malcie jego partnerka Harriet Wynder urodziła ich córkę o imieniu Adelaide Frances Melita (ur. 1844)^[5].

W 1845 Scamp został odwołany z Malty, aby objąć stanowisko głównego asystenta dyrektora robót admiralicji^[1]. Następnie brał udział w ponownym wyposażaniu baz morskich wokół Imperium brytyjskiego w celu dostosowania ich do okrętów pancernych. Do 1860 Scampowi przypisuje się duże prace w placówkach Admiralicji w ówczesnych brytyjskich koloniach Malcie, Gibraltarze i Bermudach, a także w bazach morskich w samej Wielkiej Brytanii, takich jak Deptford, Woolwich, Sheerness, Portsmouth i Pembroke. W 1852 został zastępcą dyrektora G. T. Greene, który w latach 50. XIX wieku odegrał rolę w projektowaniu dla Admiralicji konstrukcji z żelazną ramą^[2].

Scamp był żonaty i miał dwóch synów, którzy zmarli przed nim. W 1867 przeszedł na emeryturę, ale później wykonał projekt rekultywacji terenu dla zatoki Morecambe i opracował plany poprawy portu Lancaster. Zmarł 13 stycznia 1872 w wieku 70 lat z powodu obrzęku płuc po tygodniowej chorobie^[1]. Został pochowany na cmentarzu Kensal Green w Londynie^[6].

Scampowi przypisuje się projektowanie obiektów stoczniowych w sposób logiczny, zamiast umieszczania budynków tam, gdzie było wolne miejsce. Jego projekty uwzględniały również możliwość dalszej rozbudowy infrastruktury w przyszłości.

Scamp przybył na Maltę w 1841 wraz z kapitanem R. E. Brandrethem, aby sporządzić raport na temat maltańskich obiektów stoczniowych. Miała to być krótka wizyta, ale ostatecznie Scamp pracował na wyspie przez trzy lata^[5]. Pobyt Scampa na Malcie miał znaczący wpływ na scenę architektoniczną wyspy, ponieważ wprowadził nową formę brytyjskiej architektury kolonialnej, która rzuciła wyzwanie istniejącym tradycjom inspirowanym barokiem, pochodzącym z ery Zakonu Maltańskiego^[7].

Scamp zdecydował, że idealna lokalizacja nowego doku Nr 1 znajduje się w Bormli, w miejscu znanym obecnie jako Dockyard Creek. Mieszkańcy miasta byli przeciwni temu planowi i protestowali do gubernatora, jednak prace podjęto^[7]. Rozpoczęły się 28 czerwca 1844, a dok otwarto 5 września 1848. Scamp zaprojektował również budynki pomocnicze stoczni, z których część została zniszczona podczas II wojny światowej^[3]. Royal Naval Bakery (Królewska Piekarnia Marynarki Wojennej) w Birgu została zaprojektowana przez Brandretha, ale Scamp wprowadził znaczące modyfikacje do planów i w latach 1842–1845 budynek został zbudowany na miejscu dawnego arsenału galerowego^[3][7]. Konstrukcja była największą piekarnią marynarki wojennej poza granicami Wielkiej Brytanii, a do jego budowy użyto żeliwa, prawdopodobnie był to pierwszy przypadek użycia tego typu materiału budowlanego na Malcie. Obecnie w piekarni mieści się Malta Maritime Museum^[7].

Niedługo po przybyciu na Maltę, Scamp i Brandreth zostali poproszeni przez komitet budowlany prokatedry św. Pawła w Valletcie o ocenę wad konstrukcyjnych budynku, który był wówczas w budowie. Katedrę pierwotnie zaprojektował Richard Lankesheer, budowę rozpoczęto w 1839, a następnie zawieszono w 1841 z powodu problemów konstrukcyjnych^[5]. Lankesheer zmarł nagle w marcu 1841, prawdopodobnie śmiercią samobójczą^[3]. Scamp nadzorował prace stabilizacyjne w latach 1841–1842 oraz budowę reszty katedry, która została ukończona w 1844. W trakcie prac wprowadził szereg istotnych zmian do pierwotnych planów katedry, a jego najbardziej znaczącym wkładem było zaprojektowanie dzwonnicy i zmiana jej położenia, aby stała się wolnostojącą konstrukcją. Dzwonnica katedry stanowi ważną część panoramy Valletty. Scamp zaprojektował również wnętrze katedry i najwyraźniej inspirował się kościołem St. Mary Woolnoth(inne języki) w Londynie zaprojektowanym przez Nicholasa Hawksmoora. Miejsce, w którym miał stanąć ołtarz główny, zostało zmienione zgodnie z życzeniem biskupa George’a Tomlinsona(inne języki), chociaż późniejsze zmiany w XX wieku doprowadziły do ​​przeprojektowania według planów Scampa^[5].

Scamp później wracał na Maltę kilkakrotnie, pomagając w rozbudowie Grand Harbour do Il-Menqa w 1860. Był również konsultantem przy budowie krytej hali targowej w Valletcie i szpitala psychiatrycznego Mount Carmel w Attard^[3].

Pierwszym dziełem Scampa były Assembly Halls w Ilfracombe, które zaprojektował i zbudował po wygraniu konkursu projektowego. Wykonał również wiele rysunków do projektu Zamek Windsor jako urzędnik robót budowlanych Jeffry’ego Wyatville’a^[1].

Do znanych dzieł Scampa w Wielkiej Brytanii, gdy pracował dla Admiralicji, należą suchy dok w Keyham(inne języki), dwa suche doki i obiekty pomocnicze w Devonport oraz tunel między tymi dwoma stoczniami. Po wojnie krymskiej zaprojektował stocznię przeładunkową nad jeziorem Haslar w pobliżu Gosport^[1]. Zaprojektował również rozbudowy Chatham Dockyard(inne języki) i Portsmouth Dockyard(inne języki), które zostały podjęte odpowiednio w latach 1861–85 i 1867–81; oba projekty ukończono po śmierci Scampa.

Scamp przyczynił się również do powstania bazy morskiej w Gibraltarze i Royal Naval Dockyard(inne języki) na Bermudach. Niektóre budynki zaprojektowane przez niego na Bermudach wykazują podobieństwo do budynku Royal Naval Bakery, którą zaprojektował na Malcie^[3].