Zobacz też: inne znaczenia.

Waspada (P 02)

Jednostka bliźniacza „Waspady” – „Pejuang” (jako „Badau” pod banderą Indonezji)
Klasa	kuter rakietowy
Typ	Waspada
Historia
Stocznia	Vosper Thornycroft, Singapur
Wodowanie	3 sierpnia 1977
Brunei
Wejście do służby	2 sierpnia 1978
Wycofanie ze służby	15 kwietnia 2011
Marynarka Wojenna Indonezji
Nazwa	„Salawaku”
Los okrętu	w służbie (2019)
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	pełna: 150 ton
Długość	36,9 metra
Szerokość	7,2 m
Zanurzenie	1,8 m
Napęd
2 silniki wysokoprężne MTU o łącznej mocy 9000 KM 2 śruby
Prędkość	32 węzły
Zasięg	1200 Mm przy prędkości 14 węzłów
Sensory
radar Decca TM 1229
Uzbrojenie
2 działka plot. kal. 30 mm (1 x II) 2 karabiny maszynowe kal. 7,62 mm (2 x I) 2 pociski rakietowe Exocet (2 x I)
Wyposażenie
2 wyrzutnie flar
Załoga	24

Waspada (P 02) – brunejski kuter rakietowy z lat 70. XX wieku, jedna z trzech zamówionych w Singapurze jednostek typu Waspada. Okręt został zwodowany 3 sierpnia 1977 roku w stoczni Vosper Thornycroft w Singapurze, a do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej Brunei(inne języki) wszedł w sierpniu 1978 roku. Jednostkę wycofano ze składu floty w kwietniu 2011 roku i została sprzedana Indonezji, gdzie służy pod nazwą „Salawaku” (stan na 2019 rok).

„Waspada”, wraz z dwoma bliźniaczymi jednostkami „Pejuang” i „Seteria”, został zamówiony przez rząd Brunei w stoczni Vosper Thornycroft w Singapurze^[1]. Okręty posiadały spawany stalowy kadłub i wykonaną z aluminium nadbudówkę^[1][2.1]. Budowę okrętu rozpoczęto w 1976 roku i został zwodowany 3 sierpnia 1977 roku^[1].

Okręt jest niewielkim kutrem rakietowym, przystosowanym do pełnienia funkcji patrolowej^[3]. Długość całkowita wynosi 36,9 metra, szerokość 7,2 metra i zanurzenie 1,8 metra^[1]. Wyporność pełna wynosi 150 ton^[1][2.1][a]. Okręt napędzany jest przez dwa silniki wysokoprężne MTU 20V538 TB91 o łącznej mocy 9000 KM, poruszające poprzez wały napędowe dwoma śrubami^[1][2.1]. Maksymalna prędkość jednostki wynosi 32 węzły^[1][2.1]. Okręt zabiera 16 ton paliwa, co pozwala osiągnąć zasięg wynoszący 1200 Mm przy prędkości 14 węzłów^[1][2.1].

Jednostka posiada zakryty mostek i pomieszczenia ćwiczeniowe, różniąc się tym od bliźniaczych jednostek^[1].

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składa się z dziobowego podwójnego stanowiska działek przeciwlotniczych Oerlikon GCM-B01 kal. 30 mm^[1][2.1]. Kąt podniesienia lufy wynosi 85°, waga naboju 1 kg, donośność 10 000 metrów, a teoretyczna szybkostrzelność 650 strz./min^[5]. Prócz tego okręt wyposażony jest w dwa pojedyncze karabiny maszynowe kal. 7,62 mm^[1][2.1]. Na rufie umieszczono dwie pojedyncze wyrzutnie przeciwokrętowych pocisków rakietowych MM38 Exocet^[1][2.1]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmuje radar nawigacyjny Decca(inne języki) TM 1229, system kierowania ogniem z komputerem Sperry 1412A oraz system rakietowy Sea Archer^[1][2.1]. Okręt posiada też dwie wyrzutnie flar MoD(N) kal. 51 mm^[1][2.1].

Załoga okrętu składa się z 4 oficerów oraz 20 podoficerów i marynarzy^[1][2.1].

Uroczyste wcielenie okrętu do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej Brunei(inne języki) nastąpiło 2 sierpnia 1978 roku^[3]. Jednostka otrzymała numer burtowy P 02^[1][2.2]. W połowie lat 80. XX wieku planowano modernizację, zakładającą m.in. przedłużenie jednostki o 2 metry, jednak nie doszła ona do skutku^[1]. W 1988 roku wymieniono system kierowania ogniem na nowszy, a w latach 1998–2000 zamontowano nowy radar nawigacyjny Kelvin Hughes(inne języki) 1007 i radar artyleryjski Radamec 2500^[3]. Jednostka została skreślona z listy floty w kwietniu 2011 roku i następnie sprzedana Indonezji, gdzie służy w marynarce wojennej pod nazwą „Salawaku”, oznaczona numerem burtowym 841 (stan na 2019 rok)^[6].

• Conway’s All the World’s Fighting Ships 1947–1995. Robert Gardiner, Stephen Chumbley (red.). Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
• Ivan Gogin: SALAWAKU fast attack craft (missile) (1978-1979/2011). Navypedia. [dostęp 2022-07-28]. (ang.).
• Jane’s Fighting Ships 1981-82. John E. Moore (red.). London: Jane’s Information Group Ltd, 1981. ISBN 0-7106-0728-8. (ang.).
• Jane’s Fighting Ships 1984-85. John E. Moore (red.). London: Jane’s Publishing Company Ltd, 1984. ISBN 0-7106-0795-4. (ang.).
• Jane’s Fighting Ships 1989-90. Richard Sharpe (red.). London: Jane’s Defence Data, 1989. ISBN 0-7106-0886-1. (ang.).
• Jane’s Fighting Ships 2004-2005. Stephen Saunders (red.). London: Jane’s Information Group Ltd, 2004. ISBN 0-7106-2623-1. (ang.).
• Jane’s Fighting Ships 2009-2010. Stephen Saunders (red.). London: Jane’s Information Group Ltd, 2009. ISBN 0-7106-2888-9. (ang.).