13 stycznia 1895 Solec
4 maja 1976 Bydgoszcz
1914–1946
Armia Cesarstwa NiemieckiegoWojsko PolskiePolskie Siły Zbrojne
14 Dywizja Piechoty
dowódca łączności
I wojna światowawojna polsko-bolszewickaII wojna światowakampania wrześniowa
Ignacy Mreła (ur. 13 stycznia 1895 w Solcu, zm. 4 maja 1976 w Bydgoszczy) – major łączności Wojska Polskiego.
Urodził się 13 stycznia 1895 w Solcu, w powiecie średzkim, w rodzinie Tomasza i Marianny z Jaworskich[1][2][3]. Uczył się w gimnazjum w Krotoszynie i Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, gdzie należał do Towarzystwa Tomasza Zana[2].
17 września 1914, w czasie I wojny światowej, został wcielony do armii niemieckiej i przydzielony do oddziału telefonistów fortecznych w poznańskiej Cytadeli. Od 1916 walczył na froncie zachodnim jako dowódca sekcji migaczy i telegrafistów. Wziął udział w bitwie pod Verdun (1916) i bitwie pod Reims (1918), w szeregach 13. kompanii telegraficznej. Od stycznia 1919 pełnił służbę w zapasowym oddziale telegrafistów w Królewcu[4][2].
4 sierpnia wstąpił jako ochotnik do II Batalionu Radiotelegrafistów Wielkopolskich i został przydzielony do 3. kompanii telegraficznej[5]. 1 czerwca 1921, w stopniu porucznika, pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Poznań, a jego oddziałem macierzystym był 2 Baon Zapasowy Telegraficzny[6]. W tym samym roku złożył maturę w Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu[2]. Później został przeniesiony do 3 pułku łączności w Grudziądzu i 3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 61. lokatą w korpusie oficerów łączności[7][8]. Obowiązki służbowe łączył ze studiami prawniczymi na Uniwersytecie Poznańskim, które przerwał w 1925[2]. W czerwcu 1924 został przeniesiony do 1 pułku łączności w Zegrzu[9][10], a w czerwcu 1926 do 9 samodzielnego batalionu łączności w Brześciu[11][12]. 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1928 i 2. lokatą w korpusie oficerów łączności[13]. W marcu 1932 został przeniesiony z 9 batalionu telegraficznego do kompanii telegraficznej 16 Dywizji Piechoty w Grudziądzu na stanowisko dowódcy kompanii[14][15]. Na majora awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 8. lokatą w korpusie oficerów łączności[16][17]. Później pełnił służbę w 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu na stanowisku dowódcy łączności[18][19].
Jako dowódca łączności 14 DP walczył w kampanii wrześniowej[20]. Dostał się do niemieckiej niewoli[20]. W listopadzie 1945, po uwolnieniu z niewoli i przyjeździe do Włoch, służył w 5 Kresowym Batalionie Łączności[20].
Zmarł 4 maja 1976 w Bydgoszczy[2].
2 marca 1936 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”[25].
Lokasi Pengunjung: 3.137.167.57