Horyzont radarowy obniża możliwości wykrywania celów nisko lecących i naziemnych (nawodnych). Na dystans do horyzontu ma wpływ częstotliwość fali, na której pracuje stacja radarowa i wysokość, na jakiej umieszczona jest antena stacji[1].
Teoretyczny dystans wykrywania celu można wyliczyć wzorem: gdzie
Dla stacji usadowionej na poziomie gruntu, cel znajdujący się na wysokości ok. 600 m winien zostać wykryty z dystansu ok. 100 km[2]. W realnych warunkach horyzont radarowy jest wyznaczany przez nierówności terenu. Jako że linia horyzontu będzie linią przecięcia się wiązki promieniowania radarowego z powierzchnią gruntu, nierówności terenu będą ograniczać zasięg widzenia stacji[3]. Realnie więc, z dystansu 100 km stacja naziemna wykryje raczej cele znajdujące się na wysokości ponad 2000 m[2].
↑ abHoryzont radiolokacyjny. W: Encyklopedia techniki wojskowej. Wydawnictwo MON, 1978, s. 217.
↑ abcJan Pietrasieński, Witold Bużantowicz, Stanisław Grzywiński: Problemy radiolokacyjnego wykrywania i śledzenia bardzo małych obiektów powietrznych w systemach przeciwdziałania zagrożeniom. W: Port morski, port lotniczy i ich bezpieczeństwo. Jarosław Michalak (red.). Gdynia: Wydawnictwo BP, 2015, s. 238. ISBN 978-83-943934-3-4.
↑Norbert Świętochowski, Jacek Piontek. Artyleryjskie rozpoznanie radiolokacyjne. „Zeszyty Naukowe WSOWL”. 2012 (2), s. 5–18, 2012. Wydawnictwo Akademii Wojsk Lądowych imienia generała Tadeusza Kościuszki. ISSN1731-8157.