W 1942 produkcja tego bagnetu została wznowiona, lecz pod inną nazwą – bagnetu M1942. Jego produkcja była prowadzona równolegle z produkcją karabinów M1 Garand.
W roku 1943 US Army zdecydowało, że krótsze bagnety będą lepsze, więc postanowiono, że ostrza produkowanych do tej pory bagnetów zostaną skrócone do długości 10 cali (254 mm). W związku z tym tak dużo bagnetów M1905/M1942, jak to tylko było możliwe, zostało wycofanych z wyposażenia żołnierzy, by zmniejszyć rozmiary głowni, do nowego standardu. Po tej modyfikacji, skrócone bagnety zmieniły nazwę na M1905E1, natomiast nowe, schodzące z linii produkcyjnej nosiły nazwę M1.
Pochwy
Oryginalna pochwa bagnetu M1905 wykonana była z drewna. Płaszcz pochwy wykonany był z płótna, natomiast trzewik pochwy obłożony był skórą. Pochwę mocowano do paska za pomocą drutu. Później mocowanie zastąpiono hakiem zaczepu żabki. W późniejszym okresie zatwierdzono, że oryginalna pochwa bagnetu M1905, może być zastępowana przez pochwę bagnetu M1917, której płaszcz wykonany był z zielonej skóry.
Na początku II wojny światowej, opracowano nową pochwę dla tego bagnetu, o nazwie M3, by zastąpić wcześniejsze modele. Jej płaszcz wykonany był z włókna szklanego. Wlot wykonano z metalu, tak samo jak hak zaczepu żabki[1].
Przypisy
↑Bruce N. Canfield "Bayonet Scabbards for U.S. M1903 Springfields" American Rifleman September 2009 p.48