22 czerwca 1896 Pryłypcze
26 listopada 1953 Los Angeles
Armia Austro-Węgier Wojsko Polskie Polskie Siły Zbrojne
K.u.k. Luftfahrtruppen Lotnictwo Wojska Polskiego RAF
40 pułk armat polowych94 pułk armat polowych27 pułk artylerii górskiej6 eskadra wywiadowcza43 eskadra lotnicza4 pułk lotniczydywizjon 300
I wojna światowawojna polsko-ukraińskaII wojna światowa
Adolf Henryk Wiesiołowski (ur. 22 czerwca 1896 w Pryłypczu, zm. 26 listopada 1953 w Los Angeles[1]) – major pilot, obserwator Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Urodził się we wsi Pryłypcze, w ówczesnym powiecie kocmańskim Księstwa Bukowiny, w rodzinie Adolfa i Ludwiki z Łukasiewiczów[2]. W latach 1910–1914 uczył się w klasach V-VIII w Prywatnym Gimnazjum im. Adama Mickiewicza we Lwowie. Tam 14 czerwca 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości z wyróżnieniem[3]. Dwa lata później, w tym samym gimnazjum, maturę uzyskał jego młodszy brat Aleksander (ur. 12 stycznia 1898 w Pryłypczu)[4][5].
Po wybuchu I wojny światowej Adolf został powołany do służby w c. i k. Armii i wcielony do Pułku Armat Polowych Nr 40. W jego szeregach walczył od kwietnia 1915 roku na froncie wschodnim i włoskim. W 1916 roku zdobył przeszkolenie w oficerskiej szkole artylerii w Czeskich Budziejowicach. Powrócił do służby w 94 pap, następnie służył w 94 pap w Wiedniu i w 27 pułku artylerii górskiej. W listopadzie 1917 roku odbył przeszkolenie obserwatorów lotniczych w Wiener Neustadt oraz kurs pilotażu w Krakowie i Campo Formio. Po ukończeniu szkolenia powrócił do służby[6].
Jego brat Aleksander został powołany do służby w c. k. Obronie Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Artylerii Polowej Nr 143. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1917 w korpusie oficerów rezerwy artylerii. Został odznaczony Srebrnym Medalem Waleczności 2 klasy[7].
Po rozpadzie Austro-Węgier obaj bracia zgłosili się do służby w odrodzonym Wojsku Polskim. Adolf, jako wyszkolony obserwator lotniczy otrzymał w listopadzie 1918 roku przydział do 2 eskadry bojowej we Lwowie. Wziął udział w końcowej fazie bitwy o Lwów[8][9]. W czerwcu 1919 roku objął stanowisko zastępcy dowódcy 6 eskadry wywiadowczej, w marcu 1920 r. został jej dowódcą[8][10][11]. Podczas wojny polsko-bolszewickiej wykonywał loty bojowe przeciwko konnicy Budionnego w okolicach Buska i Poborza[6]. Wyróżnił się odwagą podczas lotów wykonywanych pomiędzy 16 a 20 sierpnia[12][13]. 14 października 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w wojskach lotniczych, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej[14].
Po zakończeniu działań bojowych został mianowany na stanowisko zastępcy kierowania warsztatów lotniczych na krakowskim lotnisku[8]. 21 lipca 1921 roku został przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu na stanowisko wykładowcy i kierownika działu nauk[8]. 23 marca 1924 roku objął dowództwo 43 eskadry lotniczej[15]. W marcu 1925 roku został zatwierdzony na stanowisku oficera taktycznego 4 pułku lotniczego, a w czerwcu 1927 r. został dowódcą dywizjonu w tym pułku. Odbył kurs dla oficerów sztabowych lotnictwa i w 1928 roku objął dowództwo dywizjonu szkolnego w 4 pl[16]. W grudniu 1931 roku został mianowany dyrektorem naukowym w Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa[8][17]. W listopadzie 1933 roku został przeniesiony na stanowisko komendanta bazy[18]. Z dniem 30 września 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku[8][19].
Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się do Wielkiej Brytanii. Został przyjęty do Polskich Sił Powietrznych i otrzymał numer służbowy P-0263[20]. Został uznany za przeciwnika politycznego rządu Władysława Sikorskiego i osadzony w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay na wyspie Bute[21]. Po uwolnieniu służył w dywizjonie 300 jako obserwator[20].
Po zakończeniu wojny nie zdecydował się na powrót do Polski, pozostał na emigracji. Zmarł 26 listopada 1953 roku w Los Angeles[1].
Lokasi Pengunjung: 3.142.133.226