9S470

9S470
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 ZSRR

Typ pojazdu

stanowisko dowodzenia

Trakcja

gąsienicowa

Załoga

6

Historia
Produkcja

1977

Egzemplarze

ok. 1700

Dane techniczne
Długość

8000 mm

Szerokość

3300 mm

Wysokość

3800 mm

Prześwit

450 mm

Moc jedn.

700 KM

Osiągi
Prędkość

65 km/h
w terenie: ok. 45 km/h

Zasięg pojazdu

500 km

Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.)

1000 mm

Rowy (szer.)

1500 mm

Ściany (wys.)

700 mm

Kąt podjazdu

35°

Dane operacyjne
Użytkownicy

Niebieski – aktualni, czerwony – byli

9S470 (ros. 9С470) – stanowisko dowodzenia systemem przeciwlotniczym 9K37 Buk.

Historia

13 stycznia 1972 r. Rada Ministrów ZSRR podjęła uchwałę o rozwoju systemów przeciwlotniczych. Nowe systemy miały zastąpić wykorzystywane dotychczas 2K12 Kub. Miała to też być konstrukcja uniwersalna, mogąca operować z lądu oraz z pokładów okrętów jako element systemu М-22 Huragan(inne języki). Zamawiający oczekiwał stworzenia systemu samobieżnego, mogącego dotrzymać tempa nacierającym jednostkom pancernym. Miał on zwalczać cele powietrzne lecące z prędkością do 800 m/s na małych i średnich wysokościach i przeciążeniach do 12 g, na dystansach do 30 km[1]. Zaprojektowane do tego systemu stanowisko dowodzenia 9S470 miało za zadane zbieranie informacji (m.in. z radaru 9S18), przetwarzania danych o sytuacji i oznaczanie celów wyrzutniom 9A310. Stanowisko dowodzenia miało rozpoznawać do 46 celów na dystansie do 100 km i wysokości do 20 km oraz wskazywać wyrzutniom sześć celów przeznaczonych do zniszczenia w pierwszej kolejności[2].

Stanowiska operatorów systemów naprowadzania

Testy systemu 9K37 Buk rozpoczęły się w listopadzie 1977 roku i trwały do wiosny 1979 roku. Dywizja posiadała własne stanowisko dowodzenia 9S470, stanowisko wykrywania i wyznaczania celów 9S18 oraz trzy baterie po dwie wyrzutnie 9A310. Po przyjęciu na uzbrojenie systemu przeciwlotniczego na uzbrojenie w Zakładach Mechanicznych w Uljanowsku uruchomiono seryjną produkcję jego komponentów[3].

Wraz z rozwojem systemu Buk ewolucji ulegało również stanowisko dowodzenia. Nowa wersja otrzymała oznaczenie 9S470M1 i umożliwia odbiór danych od stacji radarowej 9S18 oraz od stanowisk ogniowych 9A310 wchodzących w skład formacji[4].

Funkcjonalności i działanie

Stanowisko dowodzenia 9S470 zabudowane jest na podwoziu GM-579 o trakcji gąsienicowej[5]. Jego zadaniem jest sterowanie systemem obrony powietrznej Buk poprzez zbieranie, analizowanie i przekazywanie danych do wyrzutni rakiet. Wykonuje to z wykorzystaniem połączeń kablowych bądź radiowych. Współpracuje z stacją radarową 9S18 i sześcioma wyrzutniami 9A310. Jednocześnie utrzymuje połączenie z wyższym szczeblem dowódczym. 9S470 automatycznie dokonuje wyboru trybu odpalania rakiet, przetwarza do 75 wskazań radarowych, śledzi 15 celów określonych jako priorytetowe, wskazuje cele poszczególnym wyrzutniom oraz monitoruje działanie systemów w zarządzanych wyrzutniach. Śledzone cele mogą znajdować się na wysokości do 20 km i w odległości do 100 km. Ponadto jego wyposażenie umożliwia pracę w przypadku stosowania przez przeciwnika systemów zagłuszających lub awarii radaru jednej z wyrzutni. Możliwa jest również praca stanowiska w trybie szkoleniowym z pełnym odwzorowaniem sytuacji w ochranianej przestrzeni powietrznej[6].

Użytkownicy

System przeciwlotniczy 9K37 Buk po rozpadzie ZSRR znalazł się na wyposażeniu sił zbrojnych Rosji i Ukrainy. Ponadto został zaoferowany odbiorcom zagranicznym, co objęło również dostarczenie stanowisk 9S470. W 1986 r. system został dostarczony do Syrii, od 1992 r. znalazły się na wyposażeniu armii Iranu. System Buk został w 1997 r. pozyskany przez Finlandię jako forma spłaty rosyjskiego zadłużenia (wycofano je w 2008 r.). W maju 2005 r. Białoruś zaprezentowała posiadane Buki, od 2007 r. znalazły się na wyposażeniu armii Egiptu. Armia gruzińska w 2008 r. otrzymała kilka zestawów z Ukrainy, które wykorzystano do obrony podczas agresji Rosji na Gruzję. W 2013 r. Buki weszły na uzbrojenie armii Azerbejdżanu[3].

Wykorzystanie bojowe

Podczas pełnoskalowej agresji Rosji na Ukrainę system 9K37 Buk został wykorzystany do prowadzenia działań bojowych. W trakcie walk udokumentowano zniszczenie jednego pojazdu 9S470[7].

Przypisy

  1. Зенитные ракетные комплексы семейства «Бук». Военное обозрение. [dostęp 2024-11-29]. (ros.).
  2. Российский ЗРК «Бук»: история создания и характеристики. TechInsider. [dostęp 2024-11-29]. (ros.).
  3. a b 9К37 Бук - SA-11 GADFLY. Military Russia. [dostęp 2024-11-29]. (ros.).
  4. ЗРК "Бук". Avia.pro. [dostęp 2024-11-30]. (ros.).
  5. Anti-aircraft missile system 9K37 Beech. Missilery.info. [dostęp 2024-12-01]. (ros.).
  6. ЗРК «Бук» – надежный зенитный щит армейских колонн. Книга войны. [dostęp 2024-12-01]. (ros.).
  7. Attack On Europe: Documenting Russian Equipment Losses During The Russian Invasion Of Ukraine. Oryx. [dostęp 2024-12-01]. (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.