Febelfin, officiële volledige naam Belgische Federatie van de Financiële Sector – Fédération belge du Secteur Financier – Belgian Financial sector Federation, is een Belgische sectoriale werkgevers- en belangenorganisatie voor de financiële sector[1] die in 2003 werd opgericht.[2] Febelfin overkoepelt 5 aangesloten verenigingen en vertegenwoordigt 235 financiële instellingen die meer dan 100.000 mensen tewerkstellen in België. De hoofdzetel van de organisatie is sinds midden 2020 gevestigd in de Koning Albert II-laan 19 te Sint-Joost-ten-Node.[3]
Febelfin vertegenwoordigt de belangen van ál haar leden: universele banken, niet-universele banken, nichespelers, niet-bancaire financiële instellingen en organisaties, financiële-infrastructuuraanbieders, enz. Ze verzoent die met de belangen van beleidsmakers, toezichthouders, beroepsfederaties en belangenverenigingen op nationaal en Europees niveau. Febelfin is de spreekbuis van de hele financiële sector (met uitzondering van de verzekeringsmaatschappijen).
De strategische doelstellingen werden vertaald in 4 prioriteiten, die weliswaar verder kunnen worden uitgebreid:
De organisatie bestaat uit vijf deelverenigingen[4]:
Daarnaast zijn er nog enkele leden met een bijzonder statuut:
Het voorzitterschap wordt afwisselend voor een periode van drie jaar waargenomen door iemand van de grootste vier Belgische banken. Sinds 2017 is Johan Thijs voorzitter en zijn voorzitterschap werd in 2020 verlengd.[5] Algemeen secretaris is Wien De Geyter en sinds 15 april 2020 is Karel Baert gedelegeerd bestuurder.[6][7]
Hét informatie- en overlegorgaan voor de leden
Voor alle werkgroepen wordt bepaald op welke strategische doelstellingen en dossiers zij moeten inzetten.
In november 2019 lanceerde Febelfin Towards Sustainability, een label waardoor de consument zeker kan zijn dat het niet belegt in "zeer schadelijke bedrijfsactiviteiten".[19] Het label is een van de eerste duurzaamheidslabels ter wereld die door de meeste banken en vermogensbeheerders van een bepaald land erkend wordt. Het was in de eerste plaats de bedoeling om via een kwaliteitsnorm minimumeisen voor duurzame financiële producten vast te leggen.
Volgens professor bedrijfethiek Luc Van Liedekerke werden geen al te enge erkenningscriteria gedefinieerd, maar gaat het om minimumcriteria voor duurzaamheid. Zo kan een fonds het label nog steeds verkrijgen als het conventionele oliebedrijven bevat die maximaal 60% van hun inkomsten uit olie-ontginning halen. De overige 40% mag uit gas gehaald worden. Volgens FairFin is dit aldus geen garantie voor een duurzame energietransitie.[20] Ook voor Bond Beter Leefmilieu zijn de normen om het label te halen niet streng genoeg.[21]
Na de tweede evaluatieronde in maart 2020 hadden meer dan 400 fondsen het label ontvangen.[22][23] In 2021 werd de kwaliteitsnorm herzien en versterkt om de criteria van het label te verfijnen en de norm in overeenstemming te brengen met de Europese regelgeving. Eind 2021 waren er 640 gelabelde producten[24], beheerd door ongeveer 100 financiële instellingen in 10 verschillende landen en goed voor meer dan 500 miljard euro.[25]
Elke drie maand worden aanvragen tot toekennen van het label na een evaluatie door de onafhankelijke Geschiktheidscommissie van het Central Labelling Agency (CLA) behandeld. Deze commissie bestaat uit onafhankelijke experten en experten uit de financiële sector.[26]
Lokasi Pengunjung: 3.128.200.132