ნეტავ სად არის კიდევ ცა,
უძიროდ ლურჯი, ხალასი,
სწორედ ისეთი, როგორც შენია.
ნაიარევი წარსული,
ნანგრევი ნარიყალასი,
ჭაღარასავით შემოგრჩენია.

თბილისო — მზის და ვარდების მხარეო,
უშენოდ — სიცოცხლეც არ მინდა,
სად არის სხვაგან ახალი ვარაზი,
სად არის ჭაღარა მთაწმინდა.

ჩაივლი მტკვართან ხეივანს
და გაზაფხულის მაყრები
მეგებებიან მწვანე ჭადრები.
აქ არ იმღერო, ძნელია,
აქ ხომ ვერხვებიც მღერიან
და ცაც ფირუზზე ლურჯი ფერია.

I wonder where else the sky is,
bottomlessly blue, pure,
exactly like yours.
The scarred past,
the ruined Narikalas,
has remained with you like a graying.

Tbilisi — the land of the sun and roses,
without a shadow — I don't even want to live,
where else is the new Varazi,
where is the graying Mtatsminda.

I walk along the alley by the Mtkvari River
and the green umbrellas of spring cover me.
It's hard not to sing here,
because the poplars sing here too
and the sky is bluer than turquoise.

Такой лазурный небосвод
Сияет только над тобой,
Тбилиси, мой любимый и роднойǃ
И Нарикала здесь стоит,
Как память прошлых тяжких бед.
Твою главу венчая сединой.

Расцветай под солнцем, Грузия моя,
Ты судьбу свою вновь обрела.
Не найти в других краях таких красот,
Без тебя и жизнь мне не милаǃ

Идёшь аллей вдоль Куры,
И над тобой платанов сень
Своей прохладой в знойный день манит.
И песня рвётся из груди,
И даже листья все поют
Седой Куре, одетой здесь в гранит.