Suočena sa teškom finansijskom situacijom, Aceva je morala da prekine školovanje nakon druge godine gimnazije i da nađe posao, na kraju se zaposlila u duvanskoj industriji.[1]
Aceva se pridružila radničkom pokretu kada je imala 16 godina, a početkom 1940. postala je članica Saveza komuniste Jugoslavije. U septembru iste godine, na pokrajinskoj konferenciji izabrana je za člana Oblasnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije u Makedoniji. Od septembra 1940. do novembra 1941. bila je sekretar mjesnog komiteta u Prilepu.
Drugi svetski rat u Jugoslaviji
Aceva je bila jedan od prvih organizatora Prilepskog partizanskog odreda. Početkom 1942. godine radila je u Savezu komunista Jugoslavije u Skoplju, zatim kao partijski instruktor u Strumici, Bitolju i Štipu. U augustu 1943. godine postaje komesar Šarskog odreda, zatim na 11. novembar 1943. formirana je Prva makedonsko-kosovska brigada NOVJ, Aceva je izabrana za zamjenika političkog komesara. Na toj funkciji je bila do januara 1944. godine kada je postala politički sekretar Trećeg i Četvrtog okružnog komiteta Saveza komunista Makedonije. U augustu 1944. godine učestvovala je na prvoj sjednici Antifašističkog sabora narodnog oslobođenja Makedonije, na kojem je izabrana u predsjedništvo.[2]
Nakon oslobođenja
Nakon oslobođenja Aceva je obavljala više rukovodećih pozicija, godine 1948. bila je izabrana za gradonačelnicu grada Skoplja. Na Petom kongresu Komunističke partije Jugoslavije u julu 1948. godine izabrana je u Centralni komitet Saveza komunista Jugoslavije. U martu 1949. godine, prilikom rekonstrukcije Vlade NR Makedonije, izabrana je za ministra poljoprivrede.[3]
Godine 1960. Aceva dolazi u sukob sa tadašnjim sekretarom Komunističke partije Makedonije Lazarom Koliševskim, optužujući ga da je zajedno sa Vidoeom Smilevski-Baton donosio odluke van izvršnog komiteta Saveza komunista Makedonije. Na sastanak 18. oktobra 1960. iz Beograda je došao Aleksandar Ranković, koji je stao na stranu Koliševskog. Aceva je bila primorana da se povuče sa pozicije, nakon toga prešala je da radi u Beograd.[4]
Godine 1991. objavila je knjigu pod imenom Pismo Svetozaru Vukmanoviću - Tempu.
Reference
^Darko Stuparić “Revolucionari i bez funkcija”, “Otokar Keršovani”, Rijeka, 1975, 405 str.