У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл.
Сібеліус.
Ян Сібеліус |
---|
|
Асноўная інфармацыя |
Дата нараджэння |
8 снежня 1865(1865-12-08)[1][2][…] |
Месца нараджэння |
|
Дата смерці |
20 верасня 1957(1957-09-20)[3][1][…] (91 год) |
Месца смерці |
|
Краіна |
|
Бацька |
Christian Gustaf Sibelius[d][6] |
Маці |
Maria Charlotta Sibelius[d][6] |
Жонка |
Aino Sibelius[d] |
Дзеці |
Ruth Snellman[d], Heidi Blomstedt[d] і Katarina Ilves[d] |
Альма-матар |
|
Месца працы |
|
Музычная дзейнасць |
Педагог |
Martin Wegelius[d], Albert Becker[d], Karl Goldmark[d], Robert Fuchs[d], Robert Kajanus[d], Karl Flodin[d] і Hermann Csillag[d] |
Прафесіі |
кампазітар |
Інструменты |
скрыпка і фартэпіяна |
Жанры |
класічная музыка[9][10], опера[11][12][…], сімфонія, incidental music[d][13][14][…], акадэмічная музыка XX стагоддзя[d] і art song[d] |
Грамадская дзейнасць |
Член у |
|
Узнагароды |
|
Аўтограф |
|
sibelius.fi (фін.) (шведск.) (англ.) (ням.) |
Медыяфайлы на Вікісховішчы |
Ян (Жан[15], Юхан) Сібеліус[16] або Сібеліюс (шведск.: Jean Sibelius маўленнеⓘ, шведск.: Johan Julius Christian Sibelius; 8 снежня 1865, Хяменліна, Вялікае княства Фінляндскае — 20 верасня 1957, Ярвенпяя, Фінляндыя) — фінскі кампазітар, педагог; заснавальнік нацыянальнай кампазітарскай школы; адзін з буйнейшых прадстаўнікоў сусветнага сімфанізму.
Біяграфічныя звесткі
Вучань М. Вегеліуса. 3 1891 выкладаў у Хельсінкскай кансерваторыі.
Творчасць
Для яго творчасці характэрны віртуознае валоданне тэхнікай кампазіцыі і інструментоўкі, сінтэз класічных і рамантычных традыцый, імкненне да праграмнасці. Арганічна перапрацоўваў музычны фальклор, выкарыстоўваючы яго ладава-гарманічныя і гарманічныя асаблівасці. Творы вылучаюцца своеасаблівай строгасцю і адначасова непасрэднасцю выказвання, для іх характэрны патрыятычныя матывы, заснаваныя на фінскай народнай паэзіі, гісторыі, міфалогіі і эпасе. Сярод твораў: сімфонія «Кулерва» для салістаў, хору і аркестра (1892), 7 сімфоній для аркестра (1899—1924), праграмныя аркестравыя творы, у т.л. сюіта «Лемінкяйнен» (1893—96), 4 легенды (у т.л. «Туанельскі лебедзь» на сюжэт «Калевалы»), сімфанічныя паэмы, у т.л. «Сага» (апошняя рэд. 1901), «Вясновая песня» (1894), «Фінляндыя» (1899), «Дачка Поўначы» (1906), «Начная скачка і усход сонца» (1907), «Тапіёла» (1926), канцэрт для скрыпкі з аркестрам (1903), «Сумны вальс»; інструментальныя ансамблі і п’есы; кантаты і хары, каля 100 рамансаў і песень, музыка да драматычных спектакляў і інш.
Асноўныя творы
Сімфоніі
- «Кулерво», сімфонія для салістаў, хору і аркестра, op.7 (1899)
- Сімфонія № 1 e-moll, op.39 (1899)
- Сімфонія № 2 D-dur, op.43 (1902)
- Сімфонія № 3 C-dur, op.52 (1907)
- Сімфонія № 4 a-moll, op.63 (1911)
- Сімфонія № 5 Es-dur, op.82 (1915)
- Сімфонія № 6 d-moll, op.104 (1923)
- Сімфонія № 7 C-dur, op.105 (1924)
Ушанаванне памяці
3 1951 штогод праводзіцца Міжнародны музычны фестываль «Тыдзень Сібеліуса» (Хельсінкі).
Гл. таксама Сібеліус, цягнік
Зноскі
Літаратура
Спасылкі
Ян Сібеліус — продкі |
---|
|
| |
---|
Тэматычныя сайты | |
---|
Слоўнікі і энцыклапедыі | |
---|
Генеалогія і некрапалістыка | |
---|
|